Ameryka Łacińska: ogłoszono syntezę kontynentalnej fazy Synodu Biskupów

W piątek 31 marca ogłoszono syntezę kontynentalnej fazy Synodu Biskupów nt. synodalności Kościoła, obejmującej Amerykę Łacińską i Karaiby. Dokument zatytułowany “Kościół synodalny, który słucha wszystkich”, jest owocem procesu rozpoczętego w 2022. Powołano wówczas komisję ds. etapu kontynentalnego, który – wychodząc od szczebla parafialnego – doszedł do zgromadzeń regionalnych w lutym i marcu br., w których wzięło udział 415 delegatów z całej Ameryki Łacińskiej i Karaibów.

Jako główną przesłankę podkreślono, że “życie soborowe, synodalne i kolegialne w naszym Kościele ma długą historię”, a droga ta rozpoczęła się w 1955, gdy w Rio de Janeiro odbyła się pierwsza Konferencja Ogólna Episkopatu Ameryki Łacińskiej, na której powołano do życia Latynoamerykańską Radę Biskupią (CELAM). Ostatnimi ważnymi etapami na tej drodze były zgromadzenia ogólne CELAM-u w Aparecidzie w 2007 i Zgromadzenie Kościelne w 2021 r.

>>> Biskupi Austrii za „zmianą kulturową w kierunku synodalności”

W 2019 Franciszek zasugerował przygotowanie pierwszego Zgromadzenia Kościelnego dla Ameryki Łacińskiej i Karaibów, “nalegając, aby było to spotkanie nie tylko biskupów, ale całego świętego wiernego ludu Bożego”, po czym “to niespotykane dotychczas doświadczenie, owoc wylania Ducha, urzeczywistniło się pośród kryzysu pandemii i stało się, w czasach cierpienia i śmierci, proroczy znak Kościoła żywego i bliskiego”.

Wychodząc od tej drogi historycznej “zapragnęliśmy dołączyć ten nowy proces do doświadczeń regionalnych, a zarazem przyczynić się do synodalności całego Kościoła najnowszej historii, wiedząc, że to Duch tka harmonię” – napisali autorzy syntezy. Podkreślili ponadto, że przeżyli też inne procesy synodalne o różnych wymiarach i znaczeniu, począwszy od odnowy CELAM-u do utworzenia takich jednostek jak Konferencja Kościelna Amazonii i terytorialne sieci kościelne.

>>> Ks. Mirosław Tykfer: synod ma pomóc Kościołowi stać się bardziej Wspólnotą [PODKAST]

W dokumencie podkreślono, iż “misja polega na radosnym i bezinteresownym głoszeniu Jezusa Chrystusa i Jego misterium paschalnego całej ludzkości, w relacji międzykulturiowej, gdyż jest ona wpisana w świat pluralistyczny i zróżnicowany”. Dlatego “ważne jest, aby w procesie synodalnym mieć odwagę podejmowania i rozeznawania wielkich tematów, często zapomnianych lub usuwanych”, takich jak ubodzy, społeczności LGTBIQ+, pary w drugich związkach, księża, którzy chcieliby wrócić do Kościoła w swej nowej sytuacji, kobiety, które dopuściły się aborcji ze strachu, więźniowie, chorzy i inni.

Chodzi o “wspólne wędrowanie w Kościele synodalnym, który słucha wszelkiego rodzaju wygnanych, aby czuli się w domu”, o Kościół, który jest “schronieniem dla zranionych i złamanych”, co zakłada “wyjście na spotkanie, poświęcenie naszej uwagi, nasze włączenie się. Synodalność oznacza bowiem nie czekanie, aż ludzie przyjdą, lecz nasze wychodzenie im naprzeciw” – głosi dokument.

Podkreślono również rolę świeckich, zwłaszcza kobiet w przekazywaniu wiary, stwierdzając jednak, iż “czasami daje się odczuć napięcie ze strony duchowieństwa, które przypisuje sobie odpowiedzialność za kierowanie całą działalnością ewangelizacyjną we wspólnocie”.

Zobacz także