Duszpasterz katolików języka hebrajskiego w Iraelu: pojednanie nie oznacza zapomnienia o ranach

„Pojednanie nie oznacza zapomnienia o ranach. Oznacza odmowę pozwolenia, by rany te definiowały przyszłość” – podkreśla ks. Piotr Żelazko. Trzy lata po ataku terrorystycznym Hamasu 7 października 2023 r. w pobliżu kibucu Reeim, gdzie odbywał się festiwal muzyczny i zginęły setki osób, wikariusz patriarchalny dla katolików języka hebrajskiego i zwierzchnik Wikariatu św. Jakuba dzieli się z włoską agencją katolicką SIR refleksją łączącą pamięć, ból i nadzieję.

Ks. Żelazko apeluje, by nie pozwalać, aby ból i rany wynikające z konfliktu podsycały dalszą nienawiść. Przesłanie to wyrasta z doświadczeń wspólnot katolików języka hebrajskiego, które są głęboko zakorzenione w życiu kraju, a tym samym bezpośrednio dotknięte tragedią 7 października, pogrzebami, kryzysem zakładników oraz cierpieniem rodzin, przyjaciół i sąsiadów. Wspólnoty te dźwigają codzienny ciężar wojny i podziałów, starając się jednocześnie budować mosty dialogu między światami, które często pozostają ze sobą w konflikcie.

„Ta pora roku jest zawsze trudna – wyznaje kapłan. – Ból powraca, gdy wspominam straszliwe wydarzenia tamtego dnia. Wizerunki ofiar i cierpienie ich rodzin są w tych dniach wszechobecne w mediach. Myślami wracam do wielu pogrzebów, w których uczestniczyłem. Wciąż słyszę głosy ofiar i płacz ich bliskich. W moją modlitwę często wkrada się pytanie: dlaczego jest tyle bólu i tyle nienawiści?”

Upływ czasu nie zagoił jeszcze ran zadanych przez tamtą tragedię: „Jeśli to prawda, że ​​czas leczy rany, to my wciąż tego czasu potrzebujemy. Jednak cierpienie może nas albo uczynić nieczułymi, albo pogłębić nasze wnętrze”. „Trzy lata po 7 października kluczowe pytanie nie brzmi jedynie: co nas spotkało, ale: kim postanowiliśmy się stać”. Stąd pytanie, które stanowi wyzwanie dla całego społeczeństwa izraelskiego i każdej wspólnoty w Ziemi Świętej: „Czy zdołamy zbudować społeczeństwo wolne od nienawiści? Czy potrafimy pokazać, że pojednanie nie oznacza zapomnienia o ranach, lecz odmowę pozwolenia, by to one kształtowały przyszłość? Nie możemy wybrać naszej historii, ale wspólnie możemy zdecydować, co ta historia w nas zrodzi”.

>>> Izraelska atrakcja turystyczna „Basen Heroda” pozbawia palestyńskie ziemie wody

Znaki nadziei

Ks. Żelazko podkreśla również rolę małych wspólnot chrześcijańskich, powołanych do bycia znakami nadziei w rzeczywistości naznaczonej konfliktem. „To w najmniejszych wspólnotach często kryje się największa nadzieja. Pokazują one, że ludzie mogą należeć do siebie nawzajem, nie stając przeciwko sobie”. W tym sensie Wikariat św. Jakuba „ma wyjątkową szansę, by dać świadectwo chrześcijańskiej prawdzie: pokój zaczyna się w chwili, gdy ból przestaje mieć ostatnie słowo”. Na koniec pojawia się wezwanie, by nie ulegać logice wrogości i konfrontacji: „Wierzę w naszą zdolność do posługiwania się językiem spotkania i pokoju, nawet gdy nosimy w sobie tak wiele bólu i lęku. Na ziemi zranionej konfliktem każdy gest przyjaźni, każdy akt solidarności i każda odmowa ulegnięcia nienawiści stają się znakiem nadziei. Naszym powołaniem jest nie tylko modlitwa o pokój, lecz także stawanie się jego twórcami – poprzez każde kolejne spotkanie”.

Wikariat św. Jakuba dla katolików języka hebrajskiego, będący częścią Łacińskiego Patriarchatu Jerozolimy, skupia katolików języka hebrajskiego, mieszkających w Izraelu – zarówno osoby pochodzenia żydowskiego, jak i przybyszów z innych krajów (w tym migrantów) oraz miejscowych chrześcijan.

>>> Kard. Parolin: dwa państwa – Izrael i Palestyna – drogą do pokoju

Obecnie wspólnoty katolickie języka hebrajskiego działają przede wszystkim w Jerozolimie, Tel Awiwie-Jafie, Hajfie, Beer-Szewie i Tyberiadzie. W skład Wikariatu wchodzą również wspólnoty wiernych posługujących się językiem rosyjskim. Misją Wikariatu jest wspieranie życia religijnego katolickiej mniejszości w społeczeństwie zdominowanym przez ludność żydowską, krzewienie dialogu między Kościołem a judaizmem, promowanie sprawiedliwości, pokoju i pojednania, a także otaczanie opieką migrantów i osób ubiegających się o azyl.

Zobacz także