#DwieNawy – posługi w Kościele, czyli szansa na zaangażowanie świeckich

W kolejnym odcinku „Dwóch naw” Michał Jóźwiak i Aleksander Barszczewski podejmują temat udzielania posług osobom świeckim w Kościele.

Papież Paweł VI w motu proprio Ministeria quaedam wydanym w 1972 r. dokonał odnowy posług. Papież zachował, jako obowiązujące, obecnie w całym Kościele łacińskim posługi lektora i akolity. Stolica Apostolska otworzyła także furtkę ustanawiania innych posług, jeśli Kościoły lokalne uznają to za konieczne.

„Nic nie stoi na przeszkodzie, aby oprócz powszechnych urzędów Kościoła łacińskiego konferencje biskupie prosiły Stolicę Apostolską o utworzenie innych, których ustanowienie we własnym regionie uważałaby ze szczególnych względów za konieczne lub bardzo pożyteczne. Do tych należą np. funkcje ostariusza, egzorcysty i katechety, jak też inne funkcje zlecone tym, którzy zostali powołani do dzieł miłości, tam gdzie ta posługa nie jest powierzona diakonom” – czytamy w dokumencie.

>>> DwieNawy – Lefebryści idą w kierunku schizmy

Papież zalecił, aby nie posługiwać się określeniem „święcenia niższe”. Uznał, że ten termin nie odpowiada „prawdzie i współczesnej umysłowości”. Zdaniem Pawła VI rozróżnienie święceń i udzielania posług uwydatnia różnicę jaka jest między duchownymi, a świeckimi. To z kolei sprzyja wzajemnemu przyporządkowaniu kapłaństwa powszechnego i urzędowego.

– Przed 11 stycznia 2021 roku ustanowionym akolitą, podobnie jak i ustanowionym lektorem, mógł zostać tylko mężczyzna. Papież Franciszek w motu proprio Spiritus Domini dopuścił do tych posług również kobiety. Ponadto 10 maja 2021 roku papież w motu proprio Antiquum Ministerium formalnie zatwierdził posługę katechisty dla całego Kościoła – przypomina Michał Jóźwiak.

Redaktorzy omówili także temat funkcji, jaką jest nadzwyczajny szafarz Komunii świętej. Autorzy podkastu zwracają uwagę, że przyjęcie posługi jest czymś zdecydowanie dalej idącym i zakotwiczonym w Kościele instytucjonalnym.

– Nadzwyczajny szafarz komunii świętej nie jest w żaden sposób „instytucjonalnie” zabezpieczony. Jeśli tylko nie ma porozumienia między nim a proboszczem, ten drugi po prostu nie wnioskuje o przedłużenie mu misji i na tym jego funkcja się kończy. Z ustanowionym akolitą jest odwrotnie – nawet jeśli relacje między nim a proboszczem układają się nie najlepiej, żeby uniemożliwić mu posługę proboszcz musi przeprowadzić cały proces kanoniczny. To zupełnie inne umocowanie osoby świeckiej gwarantuje mu instytucjonalną ochronę i poważne traktowanie, nieuzależnione od kaprysów i emocji tego czy innego duchownego – podkreśla Aleksander Barszczewski.

Zobacz także