Dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce: najwięcej powołań do kapłaństwa jest w Nigerii i Kamerunie

Najwięcej powołań do kapłaństwa jest w Nigerii, Kamerunie, Tanzanii i Kenii. Niewielu jednak z kleryków dotrwa do święceń – powiedział PAP dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce ks. dr. Maciej Będziński. Choć w Afryce i Azji wzrasta liczba wiernych, to Kościoły te wciąż nie są samodzielne – dodał.

W Kościele katolickim IV niedziela wielkanocna, nazywana niedzielą Dobrego Pasterza, obchodzona jest jako Światowy Dzień Modlitw o Powołania. W Polsce otwiera Tydzień Modlitw o Powołania pod hasłem „Z domu do powołania”.

Na terytoriach misyjnych jest 86 tys. kleryków, 2700 formatorów i 770 seminariów misyjnych należących do jurysdykcji dykasterii ds. ewangelizacji narodów – powiedział PAP dyrektor Papieskich Dzieł Misyjnych (PDM) w Polsce ks. dr. Maciej Będziński. Zaznaczył, że „najwięcej powołań do kapłaństwa jest w Nigerii, Kamerunie, Tanzanii i Kenii, choć od pewnego czasu także i tam obserwujemy ich spadek”.

Zwrócił uwagę, że pomimo bardzo dużej liczby kandydatów zgłaszających się do seminariów w Afryce, niewielu z nich zostaje kapłanami. – Spora część z nich przychodzi, ponieważ jest to dla nich szansa na wykształcenie oraz zyskanie wyższego statusu materialnego oraz możliwość wsparcie swojej rodziny, klanu – powiedział ks. Będziński.

– Według przedstawicieli Papieskiego Dzieła Świętego Piotra w Rzymie, w Azji najlepiej rokują kandydaci do kapłaństwa w Wietnamie i Korei Południowej. Stabilność powołań w obu krajach wynika z solidnej formacji religijnej oraz faktu, że katolicy stanowią tam mniejszość, więc wybór takiej drogi w życiu jest przemyślany. Wielu z nich na przyjęcie do seminarium duchownego oczekuje 2-3 lat, co weryfikuje ich decyzje – powiedział dyrektor PDM w Polsce. Populacja katolików w Wietnamie czy w Korei jest w granicach 3-4 milionów wiernych – dodał.

Według Rocznika Statystycznego Kościoła (Annuarium Statisticum Ecclesiae 2023) oraz Rocznika Papieskiego (Annuario Pontificio 2025) wynika, że liczba katolików na świecie wzrosła do 1,406 mld, czyli o 1,15 proc., co jest kontynuacją tendencji z poprzednich lat. 47,8 proc. zamieszkuje obie Ameryk: 27,4 proc. Amerykę Południową, 13,8 proc. Amerykę Środkową i 6,6 proc. Amerykę Północną.

>>> Ks. Gabriel Jimenez: moje powołanie rozwijało się w gniewie na księży [ROZMOWA]

Najwięcej – 182 mln katolików – jest w Brazylii. W Azji liczba katolików wzrosła o 0,6 proc. i stanowi 11 proc. katolickiej społeczności na całym świecie. Najwięcej jest na Filipinach – 93 mln oraz w Indiach – 23 mln. W Afryce 2023 r. było 281 mln o ponad 3,3 proc. więcej w porównaniu z poprzednim rokiem. Najwięcej zamieszkuje Demokratyczną Republikę Konga – 55 mln i Nigerię – 35 mln.

Dopytywany, na ile słuszna jest zatem teza, że środek ciężkości Kościoła przesunął się obecnie z Europy w stronę Afryki i Azji, ks. Będziński, powiedział, że „choć liczba chrześcijan z roku na rok tam wzrasta, to jednak poważnym wyzwaniem jest formacja wiernych, utrzymanie struktur kościelnych czy zapewnienie formacji alumnom”.

– Dużym problemem jest zapewnienie klerykom opieki medycznej, która przeważnie jest prywatna. Inną kwestią jest brak wykształconej kadry oraz afiliacje do uczelni teologicznych. Do tej pory seminaria i nowicjaty w krajach misyjnych podlegały jurysdykcji Uniwersytetu Urbaniana w Rzymie i alumni kończąc je otrzymywali tytuł absolwenta tej uczelni. Obecnie powstają inne uczelnie katolickie z fakultetem teologicznym np. w Tanzanii, Kenii, na Filipinach czy Papui Nowej Gwinei więc trzeba zadbać o formalności techniczne – powiedział ks. dr Będziński.

Na terytoriach misyjnych są seminaria diecezjalne, międzydiecezjalne, regionalne lub krajowe. – W seminarium w Bambui, blisko Bamenda (region North-West) w Kamerunie studiuje na przykład przeszło 150 kleryków anglofońskich z kilku diecezji – powiedział duchowny.

Wspomniał, że coraz częściej biskupi lokalni wysyłają kleryków w czasie formacji za granicę.

– W Rzymie kształcą się na Papieskim Uniwersytecie Urbaniana podlegającym pod watykańskiej Dykasterii ds. Ewangelizacji Narodów, której proprefektem jest obecnie kard. Luis Antonio Tagle. Uczelnię założył w 1627 r. papież Urban VIII, jako Atheneum Papieskie Propaganda Fide. Z kolei w Polsce studiują w seminariach duchownych w Opolu, Ełku i Tarnowie oraz Kielcach, gdzie stanowią połowę stanowią alumni z Republiki Centralnej Afryki – powiedział ks. Będziński.

Wyjaśnił, że za pobyt kleryka we Włoszech płaci watykańska Dykasteria do Spraw Ewangelizacji, z koli w przypadku Polski pobyt i naukę funduje diecezja, która przyjmuje kleryka. Dodał, że jednym z największych wyzwań dla wielu z nich jest nauka języka polskiego oraz przystosowanie się do naszego klimatu i kultury.

Powiedział, że wraz ze wzrostem liczby rodzimego duchowieństwa coraz częściej z wielu miejsc misjonarze się wycofują. Zastrzegł jednak, że nie jest to jednoznaczne, z tym że kraje te przestają być misyjnymi. – Fakt określenia tego terytorium jako misyjnego, nie wynika tylko z liczby kapłanów. Niezbędna jest również zastępowalność pokoleń, ukształtowana administracja kościelna oraz możliwość jej utrzymanie, zapewnienia formacji w seminariach – tłumaczył ks. Będziński.

– Ważnym jest również kondycja społeczna danego regiony oraz dynamika rozwoju innych wspólnot religijnych, a więc islamu czy buddyzmy. Na ile są one ekspansywne, przejmując miejscowe tereny i wiernych – powiedział duchowny.

Jako przykład wskazał Nigerię (200 mln mieszkańców), gdzie w ostatnich latach obserwuje się znaczny wzrost katolików i nowych powołań do kapłaństwa przy jednoczesnych prześladowaniach chrześcijan i dynamicznie rozwijających się wspólnotach muzułmańskich. – Patrząc tylko na liczby może mówić o masowych chrztach i powołaniach, jednak biorąc pod uwagę ogólną liczbę ludności państwa, to okazuje się, że nie są duże liczby – stwierdził dyrektor PDM w Polsce.

Papieskie Dzieło św. Piotra Apostoła jest jednym z czterech Papieskich Dzieł Misyjnych. Powstało ono w Caen we Francji w 1889 r. z inicjatywy Jeanne Bigard (1859-1934). Jego zadaniami jest pomoc w kształceniu i formacji seminarzystów oraz kandydatów do życia zakonnego w krajach misyjnych, jak też pomoc w budowie i wyposażaniu seminariów oraz domów formacyjnych na misjach. PDPA przypomina także o odpowiedzialności wszystkich wierzących za misje i troskę o powołania w krajach misyjnych.