Komentarz do Ewangelii, 11 lutego 2026

Z Ewangelii wg św. Marka: Jezus przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego: „Słuchajcie Mnie, wszyscy, i zrozumcie! Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz to, co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym. Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha!”. Gdy się oddalił od tłumu i wszedł do domu, uczniowie pytali Go o tę przypowieść. Odpowiedział im: „I wy tak niepojętni jesteście? Nie rozumiecie, że nic z tego, co z zewnątrz wchodzi w człowieka, nie może uczynić go nieczystym; bo nie wchodzi do jego serca, lecz do żołądka, i zostaje wydalone na zewnątrz”. Tak uznał wszystkie potrawy za czyste. I mówił dalej: „Co wychodzi z człowieka, to czyni go nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym” (Mk 7,14-23). 

Spór o czystość nie dotyczy już talerza ani przepisów – dotyczy serca. To mocne odwrócenie perspektywy, bo łatwiej kontrolować to, co wchodzi do człowieka, niż uczciwie zmierzyć się z tym, co z niego wychodzi. Lista, którą Jezus przywołuje, nie jest katalogiem cudzych grzechów, lecz diagnozą ludzkiej kondycji. Zło nie przychodzi z zewnątrz, rodzi się w środku, w decyzjach, w pragnieniach, w sposobie myślenia. Dlatego religijność oparta wyłącznie na regulaminach bywa wygodną iluzją porządku. Można zachować poprawność rytualną, a jednocześnie pielęgnować w sobie pychę, chciwość czy pogardę. Jezus nie znosi wymagań, przeciwnie, podnosi je do poziomu, na którym nie da się już ukryć za powierzchownością. Tu nie chodzi o delikatną korekcję zachowań, lecz o realną przemianę wnętrza. 

Zobacz także