Komentarz do Ewangelii, 12 lutego 2026

Z Ewangelii wg św. Marka: Jezus udał się w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do pewnego domu i chciał, żeby nikt o tym nie wiedział, nie mógł jednak pozostać w ukryciu. Zaraz bowiem usłyszała o Nim kobieta, której córeczka była opętana przez ducha nieczystego. Przyszła, padła Mu do nóg, a była to poganka, Syrofenicjanka z pochodzenia, i prosiła Go, żeby złego ducha wyrzucił z jej córki. I powiedział do niej Jezus: „Pozwól wpierw nasycić się dzieciom, bo niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom”. Ona Mu odparła: „Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jedzą okruszyny po dzieciach”. On jej rzekł: „Przez wzgląd na te słowa idź; zły duch opuścił twoją córkę”. Gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące na łóżku; a zły duch wyszedł (Mk 7,24-30) 

Spotkanie z Syrofenicjanką pokazuje, jak łatwo religijny porządek może zamienić się w mur nie do przejścia. Słowa Jezusa brzmią jak twarde przypomnienie o pierwszeństwie Izraela, ale odpowiedź kobiety odsłania coś więcej niż spór o kolejność. Ona nie próbuje zmienić zasad, tylko pokazuje, że nawet w ich ramach nie wolno zapomnieć o człowieku. Nie domaga się prawa, prosi o miłosierdzie. I właśnie ta różnica zmienia bieg całego wydarzenia. Cud nie jest tu efektem nacisku, lecz znakiem, że wiara potrafi znaleźć drogę tam, gdzie normalnie widać tylko mur czy granicę.  

Zobacz także