fot. archiwum prywatne organizatorów namiotu
NAMIOT w Poznaniu. Wspólna inicjatywa różnych zgromadzeń dla młodych ludzi
W Poznaniu powstała nowa inicjatywa skierowana do młodych ludzi, którzy poszukują odpowiedzi na pytania o sens życia, wiarę i własne powołanie. Projekt ten nazywa się NAMIOT i – jak podkreślają jej twórcy, czyli zakonnicy i siostry zakonne z różnych zgromadzeń – ma być przede wszystkim przestrzenią spotkania, rozmowy i towarzyszenia.
Jak zaznacza o. Karol Chmiel OMI, inspiracją były podobne inicjatywy działające już w Krakowie i Warszawie.
– To nie był nasz autorski projekt. Zobaczyliśmy, że w innych miastach takie spotkania młodych, organizowane przez osoby konsekrowane, naprawdę się sprawdzają. Chodziło o to, by po prostu być z młodymi, słuchać ich, rozmawiać, dać im przestrzeń na zadawanie pytań – wyjaśnia.
Różnorodność w jedności
Od samego początku ważnym elementem NAMIOTu jest obecność osób z różnych zgromadzeń zakonnych. Organizatorzy podkreślają, że ta różnorodność nie jest przeszkodą, lecz ogromną wartością.
– To taka jedność w różnorodności. Młodzi mogą spotkać ojców, siostry zakonne, księży, osoby żyjące w rodzinach i zobaczyć, że Kościół jest jeden, choć bardzo różnorodny. Mogą też wybrać, z kim chcą porozmawiać, z kim czują się bezpiecznie – dodaje misjonarz oblat.
Nazwa inicjatywy również nie jest przypadkowa. Z jednej strony „namiot” kojarzy się z czymś prostym, gościnnym i wspólnotowym, z byciem razem, rozmową, wakacyjną atmosferą. Z drugiej strony jest to skrót, który streszcza najważniejsze wartości spotkań: nadzieję, adorację, młodość, integrację, otwartość i towarzyszenie. To właśnie te elementy mają wyznaczać kierunek działania NAMIOTu.
W inicjatywę zaangażowali się także pijarzy. Ojciec Łukasz Adamusiak SP podkreśla, że decyzja o dołączeniu była dla niego naturalna: „Otrzymałem zaproszenie od siostry Marii i od razu wiedziałem, że warto. NAMIOT stwarza miejsce spotkania, modlitwy i rozmowy, a to są przestrzenie, których młodzi bardzo dziś potrzebują” – mówi.
>>> Przytul się do swojego krzyża [RECENZJA]
Jak zaznacza, dla osób konsekrowanych życie we wspólnocie jest czymś bardzo ważnym.
– Pragnienie wspólnoty jest wpisane w nasze powołanie. Dzięki NAMIOTowi doświadczamy jej w szerszym wymiarze. Bo przekraczamy mury własnych klasztorów i domów zakonnych. To bardzo budujące. W Ewangelii Mateusza Jezus powiedział: „Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18,20). Inicjatywę NAMIOT odczytuję, jako zebranie uczniów Jezusa, który jest obecny pośród nich. Takiego doświadczenia Jezusa szukamy i takim doświadczeniem chcemy się dzielić, z tymi, którzy do nas dołączą.
Dla o. Adamusiaka inicjatywa ta jest również konkretną odpowiedzią na pytania o duszpasterstwo młodzieży i rozeznawanie powołania. Bo nie chodzi tylko o planowanie i zastanawianie się, co jeszcze można zrobić. Chodzi o działanie. O bycie z innymi i dla innych.
– Myślę, że nie tylko my, pijarzy, stawiamy sobie pytania o to, co jeszcze można zrobić, by zapraszać młodzież do rozeznawania powołania. Dla mnie inicjatywa NAMIOT jest bardzo konkretną odpowiedzią na te nasze pytania. Nie chodzi o to, by zatrzymać się na myśleniu i planowaniu, ale o to, by działać. Dla mojego współbrata Bartka i dla mnie jest to kolejna okazja do działania: do bycia „z innymi”, „dla innych”. Chcielibyśmy zaangażować do udziału w spotkaniach NAMIOTU licealistów z naszej pijarskiej szkoły. Spodziewam się też, że pojawią się nowe pomysły na to, jak promować spotkania i, że będzie to dla mnie wyzwaniem, by dołączyć się do realizacji tych planów. Spodziewam się, że uczestnicy spotkań NAMIOTu, będą nam, organizatorom, wyznaczać cele i planować przyszłość tej ważnej i nowej w Poznaniu inicjatywy – zaznacza pijar.
W codzienności
Za zainicjowanie NAMIOTu w archidiecezji poznańskiej odpowiada s. Maria Damrath MChR. Jak przyznaje, myśl o stworzeniu takiej przestrzeni dojrzewała w niej od dłuższego czasu. – Na co dzień towarzyszę młodym ludziom i widzę, jak bardzo potrzebują dziś ciszy, zatrzymania i miejsca, w którym mogą zadawać pytania o sens, kierunek i swoje powołanie – mówi.
Motywacją do działania były dla siostry Marii także doświadczenia duszpasterzy z innych miast, szczególnie z Warszawy i z Krakowa, którzy dzielili się owocami podobnych inicjatyw. Około dwa miesiące temu odbyło się pierwsze spotkanie osób konsekrowanych z różnych zgromadzeń w Poznaniu i wtedy pomysł NAMIOTu zaczął nabierać realnych kształtów.
Siostra Maria podkreśla, że współpraca między zgromadzeniami jest jednym z największych plusów tego projektu.
– Każdy wnosi do niego coś swojego: charyzmat, doświadczenie, wrażliwość. Dzięki temu możemy się wzajemnie ubogacać i lepiej odpowiadać na potrzeby młodych. To piękny znak jedności Kościoła – zaznacza moja rozmówczyni.
Inicjatywa daje misjonarce dla Polonii ogromną radość i nadzieję. – Bardzo zależy mi na tym, by młodzi odkrywali, że źródłem każdego powołania jest Jezus Chrystus i że to On prowadzi człowieka właściwą drogą.
Bogactwo charyzmatów
Wśród osób zaangażowanych w inicjatywę NAMIOT jest również siostra Dobrawa, albertynka, która podkreśla bogactwo i różnorodność dróg obecnych w Kościele. Jej zdaniem współczesny Kościół, podobnie jak świat, nie proponuje jednej, jedynej ścieżki, lecz ukazuje więcej charyzmatów i sposobów naśladowania Chrystusa.
– Jest jeden Chrystus jako Głowa Kościoła, ale nie sposób naśladować Go w całości. Dlatego w bogactwie charyzmatów zawsze jakaś cząstka Jego osobowości zostaje szczególnie wyeksponowana – zauważa albertynka.
Właśnie to bogactwo i różnorodność inicjatywa NAMIOT może bardzo konkretnie pokazać młodym ludziom. Stwarza przestrzeń, w której mogą oni zobaczyć, że rozeznawanie drogi życiowej nie polega na szybkim i ostatecznym wyborze konkretnego zgromadzenia, osoby czy formy życia, ale jest procesem.
– To odkrywanie, do czego Pan Bóg mnie zaprasza, w świetle mojej historii, osobowości, predyspozycji, ale przede wszystkim we wsłuchiwaniu się w Jego głos – podkreśla siostra Dobrawa.
Wspólna modlitwa i spotkania z osobami konsekrowanymi z różnych zgromadzeń pozwalają młodym realnie doświadczyć tego bogactwa. Jak zaznacza albertynka, młody człowiek może w ten sposób zobaczyć, że ma w nim swój udział i że rozeznawanie powołania prowadzi do konkretnego wyboru. Do wyboru dokonywanego w wolności, a nie z poczucia przymusu. To właśnie ten obraz Kościoła jest dla niej jedną z najważniejszych cech wspomnianej inicjatywy.
Siostra Dobrawa zwraca także uwagę na coraz większe znaczenie współpracy w Kościele. Przypomina, że nie chodzi tylko o mniejszą liczbę powołań.
>>> Ewa Liegman: żałoba nie trwa rok. To droga, którą trzeba przejść z kimś [ROZMOWA]
– Myślę, że dojrzewamy do tego, by działać razem. Mamy wspólny cel: coraz bardziej kochać Chrystusa, naśladować Go i do Niego należeć. W pojedynkę zawsze zrobi się mniej. We wspólnocie jest raźniej, ktoś pokaże inny aspekt danej sprawy, a razem możemy stworzyć piękną układankę – mówi.
Choć inicjatywa dopiero się rozpoczyna, siostra Dobrawa widzi w niej szansę na poszerzenie perspektywy, zarówno w relacjach między osobami konsekrowanymi, jak i w byciu razem z młodymi. Na modlitwie, rozmowie i wspólnym spędzaniu czasu.
– Na co dzień mieszkam w Opalenicy, około czterdzieści kilometrów od Poznania. Nie jest to daleko, chociaż przy obecnej pogodzie czasem trudno jest gdzieś dojechać. Jednak na tyle, na ile będę mogła, chcę się w NAMIOT zaangażować. Mam nadzieję, że dołączą do tego projektu również siostry z naszych innych wspólnot znajdujących się w Poznaniu.
Na kolejne spotkania zaplanowana jest modlitwa, świadectwa, adoracja oraz możliwość skorzystania z sakramentu pokuty i rozmowy przy wspólnej agapie.
– Zobaczymy, jak Pan Bóg dalej będzie nas prowadził. Oczywiście ważna jest też nasza aktywność. Ważne jest uczestnictwo, ważne jest towarzyszenie dobrą radą, dobrym słowem i byciem razem. Jesteśmy otwarci, kreatywni i elastyczni i myślę, że to nasze plusy. Chcemy odpowiedzieć na zapotrzebowanie ludzi młodych, ale musimy się jeszcze dobrze upewnić, jakie to zapotrzebowanie będzie. Bo być może coś trzeba będzie zmodyfikować, jeżeli chodzi o charakter naszego działania. Ale najważniejsze to wciąż działać i ufać Panu Bogu – opowiada albertynka.
Co zrobić?
Do NAMIOTu dołączył także ks. Adam Piaskowski SDB, salezjanin, który na co dzień pracuje z młodymi ludźmi. Jak podkreśla, decyzja o dołączeniu do projektu wynikała z realnego spotkania z duchowymi potrzebami współczesnej młodzieży.
– Patrząc na potrzeby dzisiejszego młodego człowieka, widzę, jak bardzo ważna jest przestrzeń, w której Kościół chce dać coś więcej. To ważny znak, że Kościół nie jest tylko zamkniętym, chłodnym budynkiem, ale miejscem otwartym na potrzeby młodego człowieka – zaznacza.
Salezjanin zwraca również uwagę na ogromną wartość współpracy i wymiany doświadczeń pomiędzy osobami konsekrowanymi z różnych zgromadzeń. Jak mówi, spotkanie z innymi charyzmatami poszerza perspektywę i pomaga lepiej odnaleźć się w przeżywaniu własnego powołania we współczesnym świecie.
Ksiądz Piaskowski w modlitwie wielokrotnie pytał, co jeszcze może zrobić dla Boga i młodych, mając świadomość swoich ograniczeń czasowych i obowiązków. – Nie wszystko da się zrobić samemu. Ta inicjatywa pokazuje, że wspólnymi siłami, razem z innymi osobami życia konsekrowanego, możemy zaproponować młodym coś dobrego – podkreśla.
Dla salezjanina istotne jest to, że spotkania NAMIOTu odbywają się w Parafii św. Jana Bosko w Poznaniu, w której posługuje. Widzi w tym szansę na pokazanie, że także w przestrzeni codzienności może rodzić się życie duchowe i dobra propozycja dla młodych, którzy często zmagają się z lękiem, niepokojem i zagubieniem.
Jedno zadanie
W przedstawianą inicjatywę włączyła się też siostra Weronika Jeżak, franciszkanka Rodziny Maryi. Jak podkreśla, decyzja o dołączeniu wynikała z głębokiej troski o młodego człowieka oraz poczucia odpowiedzialności za Kościół rozumiany szeroko, jako wspólnotę ludzi i przestrzeń wzrastania w wierze. Ważna jest dla niej także codziennie przeżywana wspólnota zakonna, która uczy otwartości i współodpowiedzialności.
– Nie bez powodu mówi się, że w dzisiejszych czasach młodemu człowiekowi trudno jest rozeznać drogę życia. Wierzę, że taka wspólna inicjatywa może pomóc w rozpoznawaniu znaków prowadzących do różnych dróg powołania, na przykład zakonnej, kapłańskiej, małżeńskiej czy misyjnej – zaznacza.
Siostra Weronika zwraca uwagę na to, jak wielką wartością jest dla niej współpraca z osobami z innych zgromadzeń. Dzięki temu coraz mocniej odkrywa ją jako źródło wzrostu i duchowego ubogacenia.
– Dzielenie się doświadczeniem pomaga mi wzrastać. Widzę, jak bardzo potrzebuję takiej wymiany, uczenia się od innych i słuchania ich drogi oraz spojrzenia na Kościół.
Dla franciszkanki szczególnie ważne jest spotkanie z drugim człowiekiem, bycie razem, słuchanie i wspólna modlitwa. To właśnie w takich chwilach odnajduje siłę i umocnienie. Widzi w tym także konkretny znak Kościoła, który może być naprawdę „jednego serca i jednego ducha”. Jak podkreśla, choć osoby konsekrowane różnią się charyzmatami, duchowością czy zewnętrznymi znakami życia zakonnego, wszystkie otrzymały to samo zadanie.
– Wszyscy mamy jedno narzędzie, jakim jest głoszenie i dawanie świadectwa, że Bóg jest tu i teraz obecny w moim i w Twoim życiu. Coraz bardziej doświadczam, że to świadectwo jest silniejsze niż jakiekolwiek dzieło, które podejmujemy – mówi.
Choć inicjatywa NAMIOT jest dopiero na początku drogi, s. Weronika już na etapie przygotowań zobaczyła, jak wiele dobra może z niej wyniknąć. Podkreśla, że samo zaangażowanie, wychodzenie poza własne schematy i budowanie wspólnoty ma ogromną wartość.
Na razie organizatorzy planują spotkania co dwa miesiące, ale podkreślają, że nie chcą zamykać się w sztywnych ramach. Forma NAMIOTu ma rozwijać się w dialogu z młodymi i w odpowiedzi na ich realne potrzeby.
– Chcemy słuchać, rozeznawać i pozwolić, by ta inicjatywa wzrastała w takim kierunku, jaki będzie podpowiadał Duch Święty – podsumowują moi rozmówcy.
Bądź na bieżąco z Misyjne.pl!
Obserwuj misyjne.pl w Google News. Dodaj nas do ulubionych, aby nie przegapić najważniejszych treści z kraju i ze świata.
Wybrane dla Ciebie
Święta Rodzina jako plan na życie. Jak działa szkoła dla uczniów-misjonarzy? [ROZMOWA] 
Jałmużnik arcybiskupi: nie mogę się pomylić [ROZMOWA] 
Ukraina: zimno, niepewność i brak prądu Czytałeś? Wesprzyj nas!
Działamy także dzięki Waszej pomocy. Wesprzyj działalność ewangelizacyjną naszej redakcji!
| Zobacz także |
| Wasze komentarze |
Wiadomości
Wideo
Modlitwy
Sklep
Kalendarz liturgiczny