Komentarz do Ewangelii, 13 lutego 2026

Z Ewangelii wg św. Marka: Jezus opuścił okolice Tyru i przez Sydon przyszedł nad Jezioro Galilejskie, przemierzając posiadłości Dekapolu. Przyprowadzili Mu głuchoniemego i prosili Go, żeby położył na niego rękę. On wziął go na bok, z dala od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka; a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: „Effatha”, to znaczy: Otwórz się. Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić. Jezus przykazał im, żeby nikomu nie mówili. Lecz im bardziej przykazywał, tym gorliwiej to rozgłaszali. I przepełnieni zdumieniem mówili: „Dobrze wszystko uczynił. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę” (Mk 7,31-37). 

To wydarzenie pokazuje Jezusa, który nie spieszy się z cudem i nie szuka widowni. Zamiast publicznego gestu jest wyprowadzenie na bok, zamiast słów – dotyk, westchnienie i jedno krótkie polecenie. Uzdrowienie zaczyna się od przerwania osamotnienia, bo brak słuchu i mowy w tej Ewangelii to nie tylko problem ciała, ale znak zerwanej więzi ze światem. „Effatha” brzmi jak wezwanie do wyjścia z zamknięcia, w które człowiek potrafi wrosnąć na lata. Zakaz rozgłaszania tylko podkreśla paradoks tej historii: dobro nie potrzebuje reklamy, a jednak nie da się go zatrzymać w ukryciu. Tam, gdzie naprawdę ktoś odzyskuje słuch i mowę, świadectwo i tak prędzej czy później będzie rozgłaszane.  

Zobacz także