Komentarz do Ewangelii, 4 marca 2026

Z Ewangelii wg św. Jana: Jezus powiedział do swoich uczniów: „Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna. To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego. Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał, aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go prosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali”. 

Miłość to nie przelotne uczucia, lecz konkretne czyny wynikające z decyzji o kochaniu. Pan Jezus objawił nam swoją miłość przez to, że cierpiał za nas na krzyżu i poniósł za nas śmierć. To bardzo konkretne czyny. Jak więc możemy kochać Pana Boga? Przez drobne codzienne uczynki ofiarowane na Jego chwałę – modlitwa pomimo oschłości, dzieło miłosierdzia wobec bliźniego, dobrze wykonane zadanie w pracy, małe umartwienie w jakiejś intencji. Podobnie jest z miłością wobec naszych bliskich, przyjaciół, otaczających nas ludzi. Mówimy swoją postawą „kocham Cię” lub „jesteś przyjacielem” – wtedy gdy poświęcamy komuś czas, choć jesteśmy zmęczeni, gdy wypełniamy dobrze nasze obowiązki domowe, pomagamy, słuchamy, gdy myślimy o potrzebach drugiej osoby, a nie tylko o swoich. Na wiele sposobów możemy wyrazić naszą miłość. Słowa są ważne, ale tylko wtedy, gdy idą za nimi konkretne czyny. 

Zobacz także