Miłosierdzie Boże w życiu św. Eugeniusza de Mazenoda

Obchodzimy Niedzielę Miłosierdzia Bożego. Miłosierdzie było ważną wartością w życiu św. Eugeniusza de Mazenoda, a przez to jest także istotne dla misjonarzy oblatów.

Miłosierdzie Boże, rozumiane jako bezinteresowna miłość, przebaczenie, łagodność i otwartość serca, jest u podstaw każdej działalności chrześcijańskiej, która chce nieść pomoc ludzkiej biedzie – i tej materialnej, i tej duchowej.

U Eugeniusza de Mazenoda nie ma definicji czy systematycznej refleksji na ten temat, ale widać w jego życiu ślady żywego doświadczenia Bożego miłosierdzia. I to doświadczenie jest źródłem niewzruszonego przekonania i konsekwentnej postawy względem bliźniego w ogóle, a szczególnie w pracy duszpasterskiej. „Ustawia się on szczególnie w perspektywie miłosierdzia przebaczającego, które otrzymuje od Boga i którym służy w działalności misyjnej” – czytamy w „Słowniku Wartości Oblackich”.

Miłosierdzie w życiu św. Eugeniusza de Mazenoda

Święty Eugeniusz przeszedł pewną ewolucję. Jako młody misjonarz, oddany pragnieniu, by odrodzić społeczeństwo, którym wstrząsnęła rewolucja był bardzo zdecydowany. Później, jako biskup, nie zmienił wiele z nieugiętości, ale będąc starszym, doświadczonym człowiekiem nie ma już złudzeń co do ludzkich możliwości. Jest przy tym jego postawa nacechowana łagodnością i spokojem, „w głębokich i w na wpół otwartych oczach żarliwy niegdyś płomień stał się światłem” – jak czytamy w Słowniku Wartości Oblackich.

Przykładem może być list, który był napomnieniem pewnego ojca w Kanadzie. Święty Eugeniusz de Mazenod kończy tekst takim zaproszeniem na spotkanie z nim w Marsylii: „Sam na sam ze mną, oparłszy się o moje ojcowskie serce, będziesz mógł mi powiedzieć, czy nie jestem dla Ciebie tym, czym powinienem być, to znaczy najbardziej kochającym, najczulszym i, pozwól mi dodać, najbardziej miłosiernym ojcem, bo naprawdę mam Ci coś do wybaczenia”.

Święty Eugeniusz cały czas uczył się z coraz większym miłosierdziem patrzeć na słabości ludzkiego serca. Kiedy ojciec Tempier niezwykle surowo ocenił pewnego penitenta, wówczas  Eugeniusz odpowiedział mu w liście: „ocena penitenta, o którym mowa, nie była ani przyjazna, ani miłosierna. Nie spodziewałem się tak twardych słów. Jeżeli zna się serce człowieka, nie należy się chwalić leczeniem ran za pomocą podobnego środka. Znając wrażliwość tej osoby, mogę Ojca zapewnić, że byłaby tym niezmiernie dotknięta. Dlatego spaliłem ten papierek, który był dla niej krzywdzący”.

>>> Dziś Niedziela Miłosierdzia Bożego – jedno z najmłodszych świąt w Kościele

Miłosierdzie w duszpasterstwie

Postawa miłosierdzia przybierała wyraźniejszy i konkretny kształt w rozmaitych przejawach działalności apostolskiej, którą św. Eugeniusz podejmował. „Kiedy zastanawiamy się nad miłosierdziem u Eugeniusza de Mazenoda, na myśl nasuwa się przede wszystkim postawa, którą przyjął i praktykował oraz zalecił oblatom, by zachowywali ją w pracy misyjnej. Zdecydowanie opowiadał się za tym, aby miłosierdzie przeważało nad panującym rygoryzmem” – czytamy w „Słowniku Wartości Oblackich”.

Święty Eugeniusz w Przedmowie do Konstytucji i Reguł wymienia etapy apostolskiej działalności, do której wzywa oblatów: „sprawić, aby ludzie postępowali jako istoty rozumne, potem – jak chrześcijanie, a wreszcie dopomóc im stać się świętymi”. Chodzi więc przede wszystkim o obronę sprawiedliwości i promocję godności ludzkiej, która realizuje się w bardzo konkretnych działaniach edukacyjnych czy też medycznych. To głoszenie Chrystusa tym, którzy jeszcze o Nim nie słyszeli, ale także pomoc w dojrzewaniu chrześcijańskim i nawróceniu, poprzez prowadzenie rekolekcji i misji parafialnych.

Nadzieja na Boże Miłosierdzie

„Świadomość doznania miłosierdzia Bożego występuje u niego nie tylko przelotnie, lecz stanowi dość charakterystyczną cechę jego życia duchowego” – czytamy w „Słowniku Wartości Oblackich”. Chociaż nieczęsto pisał na ten temat, to na przykład zachował swoje zapiski rekolekcyjne, wiedząc, że będą czytane po jego śmierci – i to także było dla niego sposobem głoszenia Bożego miłosierdzia, którego doświadczył.

W swoim testamencie bezpośrednio po wyznaniu wiary napisał: „Błagam miłosierdzie Boże, przez zasługi naszego Boskiego Zbawiciela Jezusa Chrystusa, w którym pokładam całą moją ufność, o przebaczenie moich grzechów i o łaskę przyjęcia mojej duszy do swojego raju. W tym celu wzywam wstawiennictwa Najświętszej i Niepokalanej Dziewicy Maryi, Matki Boga, ośmielając się przypomnieć Jej z całą pokorą, ale i z pociechą synowskie oddanie całego życia oraz swoje stałe pragnienie, aby była znana i kochana przez innych oraz aby Jej kult szerzył się wszędzie przez posługę tych, których Kościół dał mi jako dzieci, a którzy przyłączyli się do moich życzeń”. A po wezwaniu wstawiennictwa aniołów, świętych, swoich patronów, świętego Józefa i dusz czyśćcowych napisał: „Ufam bardzo, że dobry Bóg w swoim nieskończonym miłosierdziu wprowadzi mnie do swego świętego raju. (…) Właśnie świadomość niedoskonałości tej miłości we mnie oraz niezliczone niewierności, które mam sobie do wyrzucenia, a które ją oziębiły w mojej duszy mimo łask otrzymywanych w życiu, każą mi lękać się długotrwałego i surowego czyśćca. Uznając, że zasłużyłem na piekło, mogę tylko całą pełnią woli przyjąć doczesną karę, jaką złagodzoną miłosierdziem Boża sprawiedliwość zechce mi wymierzyć”.

Święty Eugeniusz de Mazenod (1782–1861) to francuski arystokrata, kapłan, biskup Marsylii oraz założyciel Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (OMI). Był gorliwym reformatorem Kościoła po rewolucji francuskiej. Nazywano go „drugim Pawłem Apostołem” – ze względu na swoje oddanie pracy misyjnej, opiekę nad ubogimi i więźniami.

Zobacz także