Siostra Maxencia – z sercem dla osób z niepełnosprawnościami

Niczym „terapeutka Serca Jezusowego” s. Maxencia Nambazirra, ugandyjska siostra zakonna pracująca w niemieckim St. Vincenzstift, towarzyszy osobom z głębokimi niepełnosprawnościami. Pomaga im wyrażać emocje, budować relacje i zachować poczucie własnej godności, a siłę do tej wymagającej posługi czerpie z modlitwy i bliskiej więzi z Jezusem. „Jesteśmy rodziną” – mówi.

S. Maxencia Nambazirra pochodzi z jednej z najbardziej odległych wiosek Ugandy. Dziś pracuje z grupą dorosłych osób z głębokimi niepełnosprawnościami w St. Vincenzstift – katolickiej placówce w Aulhausen koło Rüdesheim nad Renem. Założony w 1893 r. ośrodek zapewnia całodobową pomoc osobom w różnym wieku z niepełnosprawnościami fizycznymi i intelektualnymi.

„Przez całe 61 lat mojego życia Pan wielokrotnie stawiał na mojej drodze osoby z niepełnosprawnościami. Dorastałam z niesłyszącą kuzynką, która nie mówiła, i spędzałam z nią wolny czas. Robiłyśmy na przykład lalki, a potem z nimi «tańczyłyśmy». Teresa nie słyszała, jak śpiewam, ale uwielbiała kołysać się w rytm. Byłam najszczęśliwszym dzieckiem na świecie”.

S. Maxencia jest pielęgniarką i położną. Należy do założonego w Ugandzie w 1927 r. Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Serca Maryi Wynagrodzicielki z Ggogonya (Sisters of the Immaculate Heart of Mary Reparatrix-Ggogonya). Pierwsze śluby zakonne złożyła w 1989 r. Bliska jest jej duchowość Najświętszego Serca Jezusowego.

„Kiedy zaczynam codzienną modlitwę, pytam Jezusa, jak się czuje. Bardzo lubię spędzać czas z Nim, moim najdroższym przyjacielem”.

Z tej przyjaźni czerpie radość, którą dzieli się z innymi.

>>> Gwatemala: ojciec Augusto Ramírez błogosławionym

Życie kształtowane przez współczucie

Inspirują ją słowa dyrektora szpitala, który w tym roku, zwracając się do pracowników w obecności papieża Leona XIV, powiedział: „Społeczeństwo prawdziwie świadome swojej wartości nie ukrywa osób słabych, lecz otacza je miłością”.

Papież odpowiedział słowami, które są dla niej szczególnie ważne: „To Chrystus w dziejach ludzkości uwolnił każdą niepełnosprawność od ciążącego na niej przekleństwa i przywrócił jej pełną godność”.

S. Maxencia opowiada, jak wygląda jej codzienna praca:

„We wszystkim, co robię, staram się, aby czuli swoją godność i nabierali otuchy. Zanim komuś pomogę, pytam, jak się czuje oraz czy i w jaki sposób chce otrzymać pomoc. Wyjaśniam wszystko, co robię. Każdy komunikuje się inaczej – mimiką, gestami, dźwiękami. Trzeba dobrze znać drugą osobę, a często nauczyć się języka, w którym mówi całe ciało. Porusza mnie ich empatia i to, jak wiele potrafią dawać innym”.

W pracy s. Maxencii widać szczególny dar odczytywania takiego języka i odpowiadania na niego. Niczym „terapeutka Serca Jezusowego” potrafi nawiązywać relacje pełne czułości.

„Towarzyszę konkretnym osobom, a każdego dnia jesteśmy razem. Jesteśmy rodziną. Czasami przypomina mi się moja kuzynka i nagle orientuję się, że tańczę i śpiewam pośród mojej grupy. Wszyscy kochają muzykę. Szczególnie jeden z mężczyzn – na wózku potrafi poruszać całym ciałem. Jego radosne «Alleluja» udziela się wszystkim”.

Odnajdywać Boga w radości, cierpieniu i codzienności

Są też trudniejsze chwile.

„Pojawiają się smutek, łzy i złość – i trzeba pozwolić je wyrazić. To wszystko jest częścią naszego życia. Czasami uświadamiamy sobie własne ograniczenia. Ale Bóg wciąż czyni nowe cuda! Jedna z kobiet czasem przekłada swoją lalkę z ręki do ręki w taki sposób, że czuję w głębi siebie emocje, które próbuje mi przekazać. To, czym żyją moi bracia i siostry z niepełnosprawnościami, przynoszę w modlitwie Maryi i Panu. Oni naprawdę ich rozumieją i pragną uleczyć ich rany”.

Kierująca zespołem podkreśla, że s. Maxencia wprowadziła nie tylko pieśni religijne, ale również proste rytuały, które w chwilach straty pomagają doświadczać bliskości i przeżywać żałobę.

Dla s. Maxencii, nazywanej w St. Vincenzstift „Maxi”, praca z osobami z niepełnosprawnościami jest również szkołą cierpliwości.

„Lubię ugandyjskie powiedzenie: «akwata empola, atuuka wala». Oznacza ono, że jeśli coś robi się uważnie i spokojnie, można zajść daleko. Ci, których Bóg obdarzył wieloma zdolnościami, mogą przyjąć je jako dar i oddać na służbę wszystkim. Ważne jest dla mnie również, aby osoby z niepełnosprawnościami nie traciły tych sprawności, które zachowały”.

S. Maxencia lubi się uczyć i chętnie zdobywa nową wiedzę. Jest pełna energii, a zarazem spokojna i uważna. Wpisuje się to w charyzmat wynagrodzenia jej zgromadzenia – troskę o to, co zostało w ludzkim życiu zranione.

Jako młoda kobieta zdobyła nagrodę w konkursie wiedzy medycznej.

„Także telewizyjne quizy budzą chęć uczenia się. Mimo niepowodzeń można z ufnością iść naprzód. Każde wyzwanie ma rozwiązanie!” – mówi z przekonaniem.

Muzyka, jak podkreśla, łączy ludzi mimo różnic i wnosi do wspólnoty radość.

Świadek radości i nadziei

W Marienkirche niedaleko Rüdesheim – kościele, którego wnętrze zostało w całości zaprojektowane przez osoby z niepełnosprawnościami i który uchodzi za unikat na skalę światową – ks. Kurt Weigel odprawił nabożeństwo poświęcone Ugandzie.

Uczestników porwały taniec, śpiew i rytm ugandyjskich bębnów. W ten sposób wielbili Boga i przywoływali atmosferę Ugandy – kraju, który Winston Churchill nazwał „Perłą Afryki”. Wśród nich była także s. Maxencia.

Papież Leon powiedział, że „najjaśniejsze światło” dostrzegł „w ich uśmiechach, w ich pieśniach”. Świadczą one o tym, „że Chrystus daje radość, sens, natchnienie i piękno”.

O tym samym świadczy s. Maxencia. Swoją obecnością i wiarą pomaga także osobom w Niemczech, które przeżywają wątpliwości lub szukają drogi do Boga, odnajdywać nadzieję i radość.