Stacja ósma: Jezus pociesza płaczące niewiasty [DROGA KRZYŻOWA]

Droga krzyżowa to nie tylko historia, która wydarzyła się 2000 lat temu w Jerozolimie. Dzieje się tyle razy, ile razy chrześcijanie odkrywają w sobie i w innych ludziach te same rany, które nosił Jezus Chrystus. Spotykają w ten sposób krzyż. Kiedy dotykają tych ran z czułością i miłością, wówczas nienawiść zostaje przezwyciężona miłością, a śmierć życiem.  

Drama queen. Niby to trochę obraźliwe określenie, ale ona w sumie je lubiła. Lubiła być w centrum, lubiła być pocieszana. Czasami płakała „na wyrost”. Chciała, żeby ktoś ją przytulił, powiedział jakieś dobre słowo. Przecież to takie miłe. Aż przylgnęła do niej metka, że „ona zawsze płacze” i ludziom to zobojętniało.

>>> Stacja siódma: Jezus upada pod krzyżem [DROGA KRZYŻOWA] 

A ona wciąż czuła się pusta w środku.

Jak często łzy są tylko użalaniem się nad sobą. Poddaniem się nastrojowi, chęcią zwrócenia uwagi, wołaniem, ale nie o to, żeby ktoś pomógł nam się zmienić, ale tylko o to, by ktoś mnie ukoił, bo w sumie nie chce. By płacz mógł być leczący, trzeba sięgać do całej wewnętrznej prawdy o sobie. Wtedy łzy mogą być jak ożywczy deszcz dla ginącego drzewa. 

Chryste, pocieszający płaczące niewiasty, uzdrów źródła moich łez. 

Zobacz także