Misjonarka w kraju gangów: nie możemy się zniechęcić

Maddalena Boschetti, świecka misjonarka fidei donum, od 2002 roku żyje i pracuje na Haiti. W kraju pogrążonym w przemocy gangów jej pozostanie u boku mieszkańców staje się świadectwem, że nie wolno opuszczać tych, którzy najbardziej potrzebują pomocy. „Sam fakt, że jesteśmy obecni, jest naszą siłą” – mówi.

„Kraj się nie poprawił. Haiti jest krajem w stanie wojny” – mówi mediom watykańskim Maddalena Boschetti, opisując codzienność mieszkańców. W kraju, w którym gangi zbrojne kontrolują znaczną część stolicy i rozszerzają swoje wpływy na kolejne regiony, zwyczajne czynności – droga do pracy, przemieszczanie się, modlitwa czy zdobycie żywności – stają się coraz większym wyzwaniem. Rosnące ceny dodatkowo pogłębiają dramatyczną sytuację humanitarną.

Masakra w Kenscoff

O skali kryzysu przypomniała światu masakra w Kenscoff, na wzgórzach niedaleko Port-au-Prince. W nocy z 23 na 24 sierpnia zginęło tam 47 osób, a 22 zostały ranne. Ponad 50 osób uprowadzono. Wśród ofiar były także dzieci. Napastnicy zaatakowali domy mieszkańców, a część cywilów została zabita po schronieniu się w kościele.

Po niedzielnym Aniele Pańskim w Castel Gandolfo Papież Leon XIV wyraził solidarność z ofiarami i ich rodzinami oraz wezwał do natychmiastowego uwolnienia zakładników. Zaapelował również do odpowiedzialnych za przemoc, aby podjęli konkretne działania na rzecz bezpieczeństwa ludności i zakończenia wszelkich form przemocy.

Dla Boschetti słowa Papieża są „pocieszeniem dla nas wszystkich – nie tylko dla misjonarzy, ale także dla zwykłych ludzi i wiernych”. Jednocześnie podkreśla, że wydarzenia w Kenscoff nie są odosobnionym przypadkiem. „To tylko na chwilę odsłoniło zasłonę” nad tragedią, która trwa także wtedy, gdy Haiti znika z nagłówków światowych mediów.

>>> Afgańska chrześcijanka: modlę się o odwagę, nie o łatwe życie [ROZMOWA/MISYJNE DROGI]

„Wojna, która trwa każdego dnia”

Według najnowszego raportu Zintegrowanego Biura Narodów Zjednoczonych na Haiti, od kwietnia do czerwca 2026 roku w wyniku przemocy zginęło ponad 1400 osób, a około 656 zostało rannych. Liczba osób wewnętrznie przesiedlonych przekroczyła 1,4 miliona. Gangi nadal kontrolują znaczną część Port-au-Prince, a ich działalność rozszerza się na kolejne obszary kraju.

„Jest kilka otwartych frontów” – mówi misjonarka, wskazując na centralną część kraju, region Artibonite oraz obszary na północy i południu. Od dwóch lat sama unika podróży do stolicy. Na drogach gangi tworzą punkty kontrolne, sprawdzają dokumenty i telefony, a także pobierają opłaty. Tam, gdzie ich bezpośrednio nie ma, mieszkańcy zmagają się z niemal nieobecnymi strukturami państwa, korupcją i słabością instytucji.

W tej sytuacji Kościół pozostaje dla wielu osób jednym z niewielu stabilnych punktów odniesienia. „Proboszcz zawsze jest punktem odniesienia dobra, do którego ludzie zwracają się o pomoc” – zauważa Boschetti.

Pozostać mimo przemocy

Właśnie dlatego misjonarka uważa, że sama obecność może być odpowiedzią na przemoc. „Sam fakt, że jesteśmy obecni, jest naszą siłą” – podkreśla. Chodzi o dzielenie codzienności mieszkańców i pozostawanie blisko tych, którzy najbardziej potrzebują pomocy, nawet gdy wydaje się, że innych możliwości już nie ma.

„To nie przemoc może zniechęcić misjonarza. Właśnie tam, gdzie potrzeba jest największa, nasza obecność jest najbardziej potrzebna” – mówi.

Na Haiti, gdzie strach i przemoc coraz mocniej wyznaczają rytm życia, pozostanie u boku mieszkańców staje się więc konkretnym świadectwem nadziei. Jest odpowiedzią na ich pragnienie bezpieczeństwa, pokoju i możliwości powrotu do zwyczajnego życia.

Zobacz także