Przytul się do swojego krzyża [RECENZJA]

Katarzyna Olubińska w swojej najnowszej książce rozmawia z o. Krzysztofem Pałysem OP. I chociaż tytuł książki brzmi „Czy Bogu na pewno się nic nie wymyka?”, to publikacja ta daje odpowiedzi na wiele innych, również tych trudnych, pytań.

„Droga wiary rzadko bywa wolna od zmagań i wątpliwości. W cierpieniu, stracie i ciemności rodzą się pytania, na które niełatwo znaleźć odpowiedź. A jednak – Bóg zawsze mówi. Czasem w Słowie, czasem w drugim człowieku, innym razem w delikatnym poruszeniu serca” – czytamy w opisie książki „Czy Bogu na pewno się nic nie wymyka?” (Wydawnictwo WAM) Katarzyny Olubińskiej. I myślę, że jest to dobry wstęp do tego, co poruszane jest już w pierwszym rozdziale tej książki.

Być na czasie

Dziennikarka na początku pyta dominikanina o to, jak to jest ze śmiercią i z chorobą. Wspomina swoją zmarła mamę oraz przyjaciółkę. Zastanawia się, dlaczego młode osoby odchodzą i jak zrozumieć ich śmierć w kwestii wiary. Uważam te pytania za bardzo trafne. Bo sama przez długi czas z nimi „chodziłam”. Mam nawet wrażenie, że nie da się uzyskać na nie jednoznacznej, satysfakcjonującej odpowiedzi. Owszem, ta zaspokajająca odpowiedź dla każdego będzie inna. Ale i tak od razu nie sprawi, że będziemy mniej tęsknić lub mniej rozpaczać po śmierci kogoś bliskiego. I nad tym też pochyla się ojciec Pałys, który kilka stron później, gdy rozmowa dotyczy krzyży, które nosimy w swoim życiu, mówi: „Przytul się do swojego krzyża”. Niby tak proste słowa, a jakoś bardzo we mnie utknęły. Podobnie jak te, że odrzucając nasz krzyż, możemy później nieść jeszcze cięższy.

Często gdzieś w głębi siebie nie zgadzamy się na swoje problemy i trudności. A nawet na to, że nie potrafimy czegoś zrobić tak dobrze jak inni. I wręcz na siłę próbujemy kogoś naśladować, być tacy jak on. W związku z tym dominikanin przywołuje ciekawą historię kleryka, który był zafascynowany jednym ze starszych ojców i gdy już został wyświęcony – chciał, tak jak on, wstawać o czwartej rano, dużo się modlić i wypełniać jeszcze wiele innych obowiązków. Okazało się jednak, że organizm młodego prezbitera szybciej się męczy i że wstając tak wcześnie – potrzebuje odpoczynku w ciągu dnia. Dopiero z czasem – podczas rozmowy z jeszcze innym zakonnikiem – uświadomił sobie, że może być powołany do czegoś innego, że nie żyje w pełni swoim życiem, lecz życiem drugiego człowieka.

Myślę, że ta historia jest bardzo ważna szczególnie dzisiaj, kiedy tak często chcemy mieć „dom jak z Instagrama” i robić tak wiele, jak jakaś znana influencerka. I tak też na przykład wpadamy w pułapkę kupowania rzeczy, których nie potrzebujemy, ale gdzieś tam wewnątrz siebie czujemy, że jesteśmy dzięki temu „na czasie”. Ale czy w życiu aby na pewno o to chodzi?

Co wybrać?

Na zadane wyżej pytanie Katarzyna Olubińska wraz z ojcem Krzysztofem Pałysem OP również starają się znaleźć odpowiedź. Oboje czują się zabiegani, oboje dostają wiele propozycji nowych zadań, z których niejednokrotnie trudno jest wybrać te najważniejsze, i to jeszcze takie, które przyniosą dobre owoce. Ale wśród tych wszystkich rozmyślań, zarówno dziennikarka, jak i dominikanin, dzielą się swoimi sposobami na to, by w tej wypełnionej po brzegi różnymi zadaniami codzienności, znaleźć czas dla Boga i na modlitwę.

Podziwiam obu rozmówców za szczerość i za przyznanie się na łamach książki do swoich słabości, do tego, czego się boją, i do okoliczności, w których czują się bezradni. Szczególnie mam tutaj na myśli ojca Krzysztofa, który mówi o tym, jak bardzo pracochłonne jest dla niego przygotowywanie kazań albo że nie potrafi długo spowiadać. Wydaje mi się, że ta książka może sprawić, że niektórzy w zakonnikach i księżach zobaczą ludzi tak bardzo podobnych do osób świeckich. A nie kogoś, kto jest lepszy, idealny, nieskazitelny.

A czy Bogu na pewno się nic nie wymyka? Po przeczytaniu tej książki wiem, jaka jest odpowiedź na to pytanie. I innym także polecam jej poznanie. Bo nawet jeśli w rozmowie pani Kasi i ojca Krzysztofa nie znajdzie się nic odkrywczego, to na pewno zyska się nadzieję i przekonanie, że wraz z wiarą i z miłością może stanowić ona całkiem dobry fundament w życiu.

Zobacz także