Fot. screen/GALAPAGOS FILMS
Odetchnąć od polityki [RECENZJA]
„Figurantka” to serial, który w krzywym zwierciadle przedstawia losy Seliny Meyer. To fikcyjna wiceprezydentka USA, która ma spore ambicje – ale nie jest traktowana zbyt poważnie. Chciałaby zostać pierwszą prezydentką Stanów – wpadki jej oraz jej sztabowców nie ułatwiają osiągniecia tego celu.
Jeśli czasem chcielibyście zobaczyć trochę starszy serial – a zarazem bardzo aktualny – to jest to właśnie taka propozycja. „Figurantka” powstawała bowiem dla HBO (w Polsce dostępna jest teraz na platformie HBO Max) w latach 2012–2019 – i nic ze swej świeżości nie straciła. Dziwie się samemu sobie, że o istnieniu tego serialu dowiedziałem się zaledwie kilka tygodni temu. Udało mi się jednak nadrobić ponad 60 odcinków i zostało mi już na deser zaledwie kilka epizodów finałowego sezonu.
Potrzeba detoksu
Zanim opowiem, o czym jest „Figurantka”, pokuszę się o kilka zdań refleksji ogólnej. Otóż, od pewnego czasu (no, od dobrych kilkunastu lat) stajemy się społeczeństwem coraz bardziej przesiąkniętym polityką. Musimy być po jednej czy drugiej stronie konfliktu politycznego, musimy chcieć aktywnie opowiadać się po stronie swoich, musimy non stop śledzić polityczne newsy i przy tym mocno angażować się w krytykowanie (albo i obrażanie) tej drugiej strony. Musimy. Zapominamy chyba o jednym – że polityka to gra. Owszem, gra mająca wpływ na rzeczywistość. Ale gra – i niekoniecznie relacje między politykami itd. naprawdę są tak gorące, jak próbuje nam się przekazać. I właśnie dlatego uważam, że potrzebny nam polityczny detoks, oddech od ciągłej walki, której nie jesteśmy już wyłącznie obserwatorami – staliśmy się jej aktywnymi uczestnikami. Odetchnijmy od tego, odpocznijmy, przestańmy się emocjonować – bo po co nam to? Naprawdę codzienne życie to nie ta słynna wielka polityka. I właśnie w ramach takiego politycznego detoksu chcę zaproponować Wam serial „Figurantka”. Możecie być zaskoczeni, bo to opowieść, w której centrum jest właśnie polityka. Zaraz jednak dowiecie się, dlaczego może pomóc w politycznym oddechu.
Wiceprezydentka Meyer
Angielski tytuł tego serialu to „Veep” – stanowi to fonetyczny zapis skrótu VP – od słowa vice president. „Figurantka” to bowiem opowieść o Selinie Meyer – fikcyjnej wiceprezydentce USA. Pełni urząd od kilku lat, a przez prezydenta (którego nigdy widzom nie pokazano – do Seliny też nigdy nie dzwoni, choć ta wciąż pyta, czy był telefon od prezydenta) traktowana jest po macoszemu. Dostaje mało istotne zadania, które mają zapełnić jej czas. Lub takie, które mogłyby być wizerunkowo nie po drodze prezydentowi – więc obarcza nimi Meyer. Ignorowana Selina, choć niekoniecznie nadaje się do pełnienia ważnych ról, jest jednak bardzo ambitna. I bardzo chciałaby coś znaczyć. Zwłaszcza – chciałaby zostać prezydentką. Serial w groteskowy sposób pokazuje kolejne próby zdobycia władzy, sławy i uznania przez Selinę. Próby często kończące się wpadkami i spektakularnymi wtopami. Jeśli coś może pójść nie tak i się nie udać – to jest spore prawdopodobieństwo, że tak się właśnie stanie. Selinę otacza sztab wiernych współpracowników. Mają mniejsze czy większe pojęcie o nieudolności swojej szefowej – ale i tak przy niej stoją. Są z nią jak orkiestra grająca na topiącym się Titanicu. Nie jest to jednak serial opowiadający wyłącznie o tym, co nie wychodzi. Nie, o dziwo i do Seliny los czasem się uśmiecha – choć jest to raczej cud, niż owoc ciężkiej pracy. Ale dlatego też fabuła tego serialu komediowego tak często zaskakuje – i wciąga widzów. Jesteśmy autentycznie ciekawi, jak dalej potoczą się losy bohaterów. I szczerze sympatyzujemy z Seliną i kibicujemy jej – widząc zarazem, jak niekompetentną jest osobą, by sprawować jakikolwiek ważny urząd.
>>> Bycie człowiekiem – to nasz największy atut [RECENZJA]
Przypodobać się
Czyli jako oddech od polityki proponuję serial o wielkiej – wręcz największej – polityce. Tak, bo „Figurantka” świetnie pokazuje to, o czym zapominamy – że polityka to właśnie gra. Sytuacje z serialu są przerysowane, to jednak sitcom – niemniej widz czuje, że to wszystko jest zarazem bardzo bliskie temu, jak jest naprawdę. Przyglądając się wiceprezydentce USA przedstawionej w krzywym zwierciadle – przyglądamy się zarazem temu, jak wygląda polityka w Polsce i w każdym innym kraju. I przyglądamy się też samym sobie – bo Selina, ale też inne postaci tej historii, to też parodia wielu naszych cech i postaw. Choć to komedia, i śmiać będziemy się naprawdę sporo, to czasem przyjdzie też gorzka refleksja. Zrozumiemy, że czasem zachowujemy się tak samo jak ci na ekranie, z których przecież śmiejemy się do rozpuku. Co ważne, w „Figurantce” dostaje się po równo wszystkim – od prawa do lewa. Serial nie próbuje stawać po żadnej ze stron politycznego sporu – jest politycznie apolityczny. Zresztą, główna bohaterka też nie reprezentuje żadnej ze znanych partii. W zależności od tego, jakie są nastroje społeczne – potrafi być i bardzo liberalna, i bardzo konserwatywna. Ważne jest tylko to, by przypodobać się wyborcom. Własne zdanie nie ma żadnego znaczenia (w sumie to czasem się zastanawiamy, czy Selina ma jakiekolwiek własne zdanie). To podejście wydaje się być tak bliskie prawdzie o polityce… W tym serialu dostaje się po prostu klasie politycznej. I wyborcom-obywatelom również – bo przecież wciąż wpadają w pułapki zastawione przez polityków i łapią się na ich sztuczki.
Historia kompletna
Ogromną siłą „Figurantki” jest Julia Louis-Dreyfus, która wcieliła się w rolę wiceprezydentki Seliny Meyer. Ten serial to zdecydowanie jej popis aktorski. Zasłużenie trzy razy otrzymała Nagrodę Emmy dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej w serialu komediowym (trzykrotnie też „Figurantka” zdobyła Emmy dla najlepszego serialu komediowego). Wykreowana przez nią bohaterka jest narcystyczną egocentryczką niezdolną do autorefleksji (może z małymi wyjątkami). W swoim mniemaniu jest skazana na sukces i w porażkach nigdy nie widzi swojej winy. Dreyfus gra całą sobą – zwłaszcza mimiką i głosem. To chyba dzięki niej Selina, która przecież jest bohaterką antypatyczną i polityczką totalnie niedoskonałą – zarazem jest bohaterką, której nie da się nie lubić. Ale i pozostali aktorzy świetnie ją dopełniają – tworząc zgrany team aktorski i wiceprezydencki. Co ważne, „Figurantce” trzeba dać trochę czasu – kilka pierwszych odcinków to rozkręcanie się serialu, może trochę chaotyczne. Ale potem jest coraz lepiej – mam wrażenie, że każdy kolejny sezon jest lepszy od poprzedniego. Twórcy nie wykorzystali najlepszych pomysłów na początku, potem „jadąc na opinii”. Te lepsze pomysły zachowali na dalsze sezony! Udało im się stworzyć historię kompletną i konsekwentną. I coraz bardziej absurdalną – co zdecydowanie zadziałało na plus. Przede mną jeszcze kilka odcinków, ale z pewnych spoilerów wiem, że jest to serial kompletny. Ponoć finał solidnie i sensownie zamyka całą opoiweść. Tego oczekuję, a Was zapraszam na chwilę oddechu od prawdziwej polityki – przed ekranem i z polityką na czele.
Bądź na bieżąco z Misyjne.pl!
Obserwuj misyjne.pl w Google News. Dodaj nas do ulubionych, aby nie przegapić najważniejszych treści z kraju i ze świata.
Wybrane dla Ciebie
Czytałeś? Wesprzyj nas!
Działamy także dzięki Waszej pomocy. Wesprzyj działalność ewangelizacyjną naszej redakcji!
| Zobacz także |
| Wasze komentarze |
„Cudowne życie”, choć nie bez trosk i problemów [RECENZJA]
Leon XIV – kulisy konklawe i wyzwania pontyfikatu [RECENZJA]
Mnie też zabrakło sił [RECENZJA]





Wiadomości
Wideo
Modlitwy
Sklep
Kalendarz liturgiczny