fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI

fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI

Ojciec Krzysztof Wrzos OMI: naprawdę lubię być katechetą [Oblaci z pasją]

Dla o. Krzysztofa Wrzosa OMI katecheza i nauczanie młodych są prawdziwą pasją. – Naprawdę bardzo lubię być katechetą. Lubię spotkania z uczniami, rozmowy z nimi, ich pytania, a nawet sytuacje, kiedy potrafią mnie zaskoczyć – podkreśla oblat i proboszcz Parafii św. Józefa Robotnika w Bodzanowie.

Piotr Ewertowski: Czy mógłby Ojciec opowiedzieć o jednej lekcji, po której pomyślał: „Właśnie dlatego lubię być katechetą”? Co się wtedy wydarzyło?

Ojciec Krzysztof Wrzos OMI: – Przez lata pracy katechetycznej było wiele takich momentów, które pokazywały mi, że to, co robię, naprawdę ma sens. Pamiętam uczniów, którzy dzięki katechezie zaczynali chodzić do kościoła. Bardzo często zdarzało się też, że po lekcji ktoś podchodził do mnie i pytał, kiedy będę spowiadał i czy może przyjść właśnie do mnie. To dla mnie bardzo ważne momenty, bo pokazują, że młodzi ludzie nie tylko słuchają tego, co mówię, ale również obdarzają mnie zaufaniem.

fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI
fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI

Szczególnie zapadła mi jednak w pamięć pewna uczennica gimnazjum. Po roku uczestniczenia w katechezie podeszła do mnie i powiedziała, że bardzo chciałaby przyjąć Pana Jezusa w Komunii świętej. Zapytała, czy mógłbym przygotować ją do przyjęcia pierwszej Komunii i spowiedzi. Oczywiście się zgodziłem. Miałem później tę radość, że mogłem przygotować ją do obu sakramentów, być spowiednikiem podczas jej pierwszej spowiedzi i udzielić jej pierwszej Komunii świętej.

Takie doświadczenia zostają w sercu na długo. Pokazują mi, że katecheza to coś znacznie więcej niż przekazywanie wiedzy religijnej. To możliwość towarzyszenia młodemu człowiekowi w odkrywaniu Pana Boga. I właśnie dla takich chwil naprawdę kocham tę posługę.

Jak katecheza stała się Ojca pasją? Od początku czuł się Ojciec na swoim miejscu czy też musiał się do tej pracy przekonać?

– Myślę, że pragnienie pracy z dziećmi i młodzieżą towarzyszyło mi jeszcze zanim wstąpiłem do zgromadzenia zakonnego. Początkowo chciałem zostać nauczycielem wychowania fizycznego. Zawsze pociągała mnie praca z młodymi ludźmi, szczególnie z tymi, którzy z różnych powodów przeżywają trudności i potrzebują zainteresowania, wsparcia czy po prostu obecności drugiego człowieka.

Bardzo ważnym momentem były dla mnie praktyki katechetyczne w Szkole Podstawowej w Wolsztynie. Spotkałem tam niezwykłą katechetkę, panią Katarzynę Cader. Pamiętam, z jaką pasją opowiadała uczniom o wierze, jak potrafiła odnosić Ewangelię do własnego życia i osobistych doświadczeń. Patrząc na nią, pomyślałem: „Ja też tak chcę!”. To spotkanie pokazało mi, że katecheza może być czymś więcej niż tylko prowadzeniem lekcji. Może być dzieleniem się własną wiarą i świadectwem życia.

fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI
fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI

Ważne było dla mnie również doświadczenie spotkań z młodzieżą w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii w Dobrodzieniu, do którego później jeździłem. Od zawsze chciałem docierać także do tych młodych ludzi, którym w życiu nie jest łatwo.

Myślę, że właśnie te wszystkie doświadczenia, połączone z pragnieniem głoszenia Ewangelii, łatwością nawiązywania kontaktu z dziećmi i młodzieżą oraz chęcią dzielenia się miłością, sprawiły, że katecheza stała się moją pasją.

Jakie pytanie albo uwaga ucznia zostały z Ojcem na długo?

– Przez lata pracy katechetycznej było ich naprawdę wiele. Myślę jednak, że najważniejsze jest dla mnie nie tyle samo pytanie, ile zaufanie, które sprawia, że młody człowiek ma odwagę je zadać.

fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI
fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI

Na katechezie bardzo często dzielę się swoim osobistym doświadczeniem wiary. Opowiadam uczniom o tym, jak przeżywam relację z Panem Bogiem, jak On działa w moim życiu i co w nim zmienia. Nie boję się również mówić o swoich trudnościach, słabościach, o wychodzeniu z różnych zniewoleń czy o codziennej walce o wiarę, miłość i to, co dobre, piękne i czyste.

Nie chcę stawać przed uczniami jako ktoś, kto ma odpowiedź na wszystko i komu zawsze wszystko się udaje. Chcę być przede wszystkim autentyczny. Chcę im pokazać, że wiara nie oznacza życia bez trudności i upadków, ale jest ciągłym powstawaniem, zmaganiem się ze sobą i odkrywaniem, że Pan Bóg nigdy nie przestaje nas kochać.

To pomaga budować zaufanie.

– Uczniowie wiedzą, że mogą zapytać praktycznie o wszystko. Nie muszą się obawiać, że zostaną wyśmiani, ocenieni czy zlekceważeni. Mogą mówić również o swoich wątpliwościach, trudnościach i sprawach, o których być może nie mają odwagi rozmawiać z innymi.

fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI
fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI

I myślę, że właśnie tego uczą mnie młodzi ludzie — jak ważne jest słuchanie drugiego człowieka bez oceniania. Coraz bardziej przekonuję się, że zanim zaczniemy komuś mówić o Panu Bogu, musimy najpierw stworzyć mu przestrzeń, w której poczuje się przyjęty i bezpieczny.

A kiedy przychodzi zniechęcenie? Proszę opowiedzieć o sytuacji, w której trudno było Ojcu dotrzeć do uczniów.

– Oczywiście, że pojawiają się momenty zniechęcenia. Pamiętam, że kiedy pracowałem w Kodniu, nie zawsze dobrze mi szło z katechezą. Starałem się, przygotowywałem lekcje, ale nie widziałem od razu owoców swojej pracy. To potrafiło mnie zniechęcać, bo przecież każdy chciałby widzieć, że jego zaangażowanie przynosi jakieś rezultaty.

Bardzo mocnym doświadczeniem był dla mnie również pierwszy rok katechizowania w Kędzierzynie-Koźlu. To był czas tuż po pandemii. Uczyłem wtedy między innymi ósme klasy. Młodzi ludzie byli w trudnym wieku dojrzewania, a dodatkowo mieli za sobą wiele miesięcy nauki zdalnej, izolacji i doświadczenie zamkniętych kościołów. Szybko przekonałem się, że nie wystarczy wejść do klasy i po prostu realizować program nauczania. Musiałem zmienić swoje podejście. Odłożyć na dalszy plan przekazywanie wiedzy religijnej, a skupić się przede wszystkim na budowaniu relacji. Zrozumiałem, że zanim zacznę mówić młodemu człowiekowi o Panu Bogu, muszę najpierw spróbować do niego dotrzeć i zdobyć jego zaufanie.

fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI
fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI

Także obecny rok szkolny przynosi mi nowe trudności. Uczę w Technikum Ekonomicznym w Nysie, gdzie na lekcje religii uczęszcza zaledwie 48 procent uczniów. Wielu z nich rezygnuje, ponieważ wolą wcześniej wrócić do domu albo później przyjechać do szkoły. Rozumiem to, zwłaszcza gdy ktoś dojeżdża i ma autobus czy pociąg tylko raz na godzinę. Ale nie ukrywam, że po ludzku jest mi z tym trudno. Pojawiają się pytania: dlaczego nie chcą słuchać o Panu Bogu? Czy może ja robię coś nie tak? Czy mógłbym zrobić coś więcej, żeby ich zainteresować?

I co pomaga Ojcu w takich momentach?

– W takich chwilach wracam myślami do fragmentu Ewangelii, w którym niektórzy uczniowie odchodzą od Jezusa, ponieważ Jego nauka wydaje im się zbyt trudna. Jezus nie zatrzymuje ich na siłę. Pozwala im odejść, a potem pyta Dwunastu: „Czyż i wy chcecie odejść?”. Wtedy Piotr odpowiada: „Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego”.

Ten fragment bardzo mi pomaga. Przypomina mi, że nawet sam Jezus doświadczał odejścia tych, do których kierował swoje słowo. A przecież był najlepszym Nauczycielem. Dlatego uczę się, że nie mogę mierzyć wartości swojej posługi wyłącznie liczbą uczniów na katechezie czy natychmiastowymi efektami.

Coraz bardziej rozumiem, że moim zadaniem jest siać. To Pan Bóg daje wzrost, to On zbawia człowieka, a ja mogę być tylko narzędziem w Jego rękach. Mam głosić Ewangelię z miłością, cierpliwością i szacunkiem do wolności młodego człowieka. I nie przestawać tego robić, nawet kiedy po ludzku przychodzi zniechęcenie.

Jaka jest Ojca „recepta” na dobrą katechezę?

– Staram się, żeby nasze spotkania nie były wyłącznie tradycyjną lekcją. Przez około dwadzieścia minut mówię im o Panu Bogu, o wierze, o tym, jak Ewangelia odnosi się do naszego życia. A później jest czas na zwyczajną rozmowę, na ich pytania, wątpliwości i tematy, które są dla nich ważne. Bardzo cenię sobie tę możliwość bycia z młodymi ludźmi, słuchania ich i wspólnego szukania odpowiedzi.

fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI
fot. arch. o. Krzysztofa Wrzosa OMI

Nie wiem, co z tych spotkań pozostanie w ich sercach za kilka czy kilkanaście lat. Może zapamiętają jakąś myśl, może nasze rozmowy, a może po prostu to, że był ktoś, z kim mogli szczerze porozmawiać o Bogu i swoim życiu.

Chciałbym, żeby moi uczniowie, nawet jeśli kiedyś oddalą się od Kościoła, pamiętali, że spotkali księdza, który ich szanował, słuchał i któremu naprawdę na nich zależało.

Google News
Bądź na bieżąco z Misyjne.pl!

Obserwuj misyjne.pl w Google News. Dodaj nas do ulubionych, aby nie przegapić najważniejszych treści z kraju i ze świata.

Czytałeś? Wesprzyj nas!

Działamy także dzięki Waszej pomocy. Wesprzyj działalność ewangelizacyjną naszej redakcji!

zł
Zobacz także
Wasze komentarze