Ubóstwo to nie tylko brak środków – o posłudze oblatów wśród ubogich

Oblaci są posłani do ubogich. To kluczowa część ich charyzmatu i przesłania, które wprost wynika z intencji założyciela oraz Konstytucji i Reguł, które dwieście lat temu zatwierdził papież Leon XII.

Ubóstwo to nie tylko brak pieniędzy. Coraz częściej widzimy dzisiaj, że największym brakiem z jakim mierzy się człowiek jest brak sensu i punktu odniesienia. To ubóstwo duchowe, któremu zaradzić może tylko zakotwiczenie w Tym, który jest źródłem wszystkiego. O ubóstwie i posłudze wśród ubogich mówi o. Andrzej Kordek OMI, który na co dzień posługuje w Katowicach. Jest duszpasterzem wspólnoty Dobrego Pasterza.

– Istnieje ubóstwo materialne, które nie ogranicza się wyłącznie do sfery materialnej – często łączy się ono z doświadczeniem bezdomności. Pracując z osobami dotkniętymi tym problemem, również można bezpośrednio zetknąć się z pewnego rodzaju ubóstwem duchowym – zaznacza o. Andrzej Kordek OMI.

– Ubogi to nie tylko ktoś, kto doświadcza ubóstwa materialnego, związanego z brakiem środków do życia. To także osoba dotknięta bezdomnością i ubóstwem duchowym – dodaje.

>>> Pomóc odkryć, kim jest Chrystus – czyli o tym, po co są misje ludowe i rekolekcje

Niewidzialne ubóstwo

Na niewidzialne formy ubóstwa szczególną uwagę zwracał święty Eugeniusz de Mazenod, założyciel Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Jego troska o ubogich nie wypływała jedynie z wrażliwości społecznej, lecz z głębokiego przekonania ewangelicznego, że ci, którzy zostali opuszczeni, mają pierwszeństwo w usłyszeniu Dobrej Nowiny.

„Opowiadał się po stronie ludzi z marginesu społecznego, tych, z którymi Kościół w społeczeństwie ma najmniejszy kontakt, dosłownie opuszczonych. Wybrał ich jako cel swej posługi nie z żadnego motywu humanitarnego ani przede wszystkim nie dlatego, że byli materialnie ubodzy, ale dlatego, że byli opuszczeni. Za wzorem i w duchu Jezusa Chrystusa przyznał ubogim i opuszczonym prawo do usłyszenia Ewangelii o zbawieniu” („Słownik wartości oblackich”, praca zbiorowa Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej pod redakcją Fabio Ciardiego OMI).

Troska o ubogich – misją oblatów

Troska o ubogich i opuszczonych nie pozostała osobistą troską św. Eugeniusza. Miała także wpływ na zgromadzenie. Konstytucja 5 Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej stwierdza:

„Całe Zgromadzenie jest misyjne. Jego naczelną służbą w Kościele jest ukazywanie Chrystusa i Jego Królestwa najbardziej opuszczonym. Niesie ono Dobrą Nowinę ludom, które jeszcze jej nie przyjęły i pomaga im odkryć w świetle Ewangelii ich własne wartości. Tam, gdzie Kościół już istnieje, oblaci kierują się do grup, z którymi on ma najmniej kontaktu. Wszędzie bowiem nasze posłannictwo polega na tym, aby najpierw iść do tych, których sytuacja głośno woła o nadzieję i zbawienie, jakie w pełni może przynieść tylko Jezus Chrystus. Są to różnego rodzaju ubodzy – im dajemy pierwszeństwo”.

Oblat to misjonarz, który realizuje swoją posługę apostolską przede wszystkim wśród ubogich i najbardziej opuszczonych. Bycie misjonarzem to bycie posłanym, aby głosić Ewangelię. Oblacka pomoc ubogim nie ogranicza się tylko do wsparcia materialnego czy działań charytatywnych – ma także charakter ewangelizacyjny. Ubodzy mają szansę poznać Chrystusa, Jego Dobrą Nowinę. Misjonarz to nie ten, kto stoi w miejscu, lecz ten, kto odważnie wychodzi do innych. Oblaci są posłani do miejsc, w których ich posługa jest najbardziej potrzebna.

Współczesne formy pomocy ubogim w zgromadzeniu

Wspólnota Dobrego Pasterza w Katowicach to oblacka grupa, która posługuje ubogim. Tworzą ją ludzie, którzy sami doświadczyli Bożej miłości i uzdrowienia w różnych sferach życia. Jej założycielem jest o. Ryszard Sierański OMI.

– Nasza pomoc polega przede wszystkim na wychodzeniu do ludzi, dosłownie: na ulicę – mówi o. Andrzej Kordek OMI. – Jednym z elementów jest pomoc materialna, która staje się zaproszeniem do zmiany życia, zmiany myślenia, a przede wszystkim do powrotu do wiary. Poprzez konkretne działania, wyjścia na ulicę, rozdawanie jedzenia czy akcje w rodzaju „Zupa w Kato” – chcemy dotrzeć do tych osób i nawiązać relację. Wiele takich spotkań prowadzi do nawróceń. Zdarzają się osoby, które po piętnastu, dwudziestu latach proszą o spowiedź. Wiemy, że te osoby same nie przyjdą do kościoła, dlatego my wychodzimy do nich. Wychodzimy do nich z pomocą materialną,  zapraszamy przede wszystkim do rozmowy.

– Święty Eugeniusz wychodził do różnych miejsc, np. do więzienia, i głosił – najpierw to on znajdował potrzebujących, a nie oni jego. Dlatego myślę, że ważne jest wychodzenie do ubogich. Oni często w  swoim bałaganie życiowym, trudnościach potrzebują poczucia, że nie są sami, że ktoś wyciąga do nich pomocną dłoń. Dopiero na tym fundamencie można głosić Ewangelię i zachęcać do nawrócenia, zmiany życia, wyjścia z nałogów – dodaje o. Andrzej.

>>> Patrząc na człowieka oczami Boga, czyli odwaga i czułość św. Eugeniusza

Bliskość jako fundament postawy oblata

Konstytucja 8 oblatów podkreśla:

„Oblaci, będąc bardzo blisko ludzi, wśród których pracują, zawsze pozostaną uważni na ich aspiracje i ich wartości. Niech się nie boją jasno przedstawiać wymagań Ewangelii i niech mają odwagę otwierać nowe drogi, aby posłanie zbawienia dotarło do wszystkich ludzi. Pokorni w obliczu swych słabości, lecz ufni w moc Bożą, będą się starali doprowadzić wszystkich ludzi, a szczególnie ubogich, do pełnego poznania ich godności jako ludzi i jako dzieci Bożych”.

Aby dobrze zrozumieć ubóstwo, należy jak najbardziej zmniejszyć dystans. Jak zaznacza Komentarz do Konstytucji i Reguł Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, „oblat idzie do ludzi z braterskim sercem i otwartym; kocha ich i sam podejmuje inicjatywę, aby się do nich zbliżyć. Odgaduje bogactwo ich serca i stara się możliwie jak najbardziej być jednym z nich”.

Oblat nie jest kimś z zewnątrz, kto jedynie obserwuje czy ocenia, ale jest tym, który żyje pośród ludzi i wsłuchuje się w ich potrzeby. Konstytucja podkreśla, że nie można rezygnować z wymagań Ewangelii. Oblat jest wezwany do jej odważnego głoszenia.

Zobacz także