słowo do Słowa, 11 sierpnia 2026

Z Ewangelii wg św. Mateusza (Mt 18,1-5. 10. 12-14)

Uczniowie przystąpili do Jezusa, pytając: „Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?”.

On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł: „Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. A kto by jedno takie dziecko przyjął w imię moje, Mnie przyjmuje. Baczcie, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie.

Jak wam się zdaje? Jeśli ktoś posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich, to czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się błąka? A jeśli mu się uda ją odnaleźć, zaprawdę, powiadam wam: cieszy się nią bardziej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu tymi, które się nie zabłąkały. Tak też nie jest wolą Ojca waszego, który jest w niebie, żeby zginęło nawet jedno z tych małych”.

To Ewangelia o godności i szacunku. Dla Jezusa znaczymy bardzo wiele – najwięcej. I nawet mając na sumieniu najcięższe grzechy – zawsze będziemy godni Jego miłości, bo On chce nas nią obdarzać. Tak samo więc i my podchodźmy do bliźniego – z szacunkiem, troską, miłością. To nie zawsze jest łatwe, bo bliźni bywają różni. Ale jeśli chcemy, by szanowano naszą godność – to nie ma innej drogi.

Zobacz także