słowo do Słowa, 12 lipca 2026

Słowa Ewangelii według św. Mateusza (Mt 13,1-23) 

Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: 

„Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!”. 

Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: „Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?”. 

On im odpowiedział: „Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: 

«Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił». 

Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. 

Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny”. 

Wszyscy wiemy, co znaczy „mieć słomiany zapał”. W naszej relacji z Bogiem to chyba dość częsta przypadłość i wynika najczęściej z dwóch radykalnie odmiennych powodów. Pierwszy i najczęściej przytaczany to opieranie się na własnych siłach. Chrześcijaństwo to nie rozwój osobisty ani jakaś szkoła charakteru, lecz relacja z Bogiem. Świętość niemożliwa jest bez Jego łaski. Słowo Boże może się zakorzenić i rozkwitnąć w nas tylko z jej pomocą. 

Drugi jest czymś przeciwnym. Jest niedojrzałym przerzucaniem całej odpowiedzialności na Boga. Taka osoba uważa, że skoro jest grzeszna i słaba, to wszak nie może nic, niech Bóg się wszystkim zajmie. Nie podejmuje więc żadnej walki wewnętrznej, nie korzysta z ludzkich środków. Potem następuje zaskoczenie, że znowu ziarno pada na niepodatny grunt. 

Słowo Boże się w nas rozwija, gdy współpracujemy z łaską Bożą. 

Zobacz także