słowo do Słowa, 24 czerwca 2026

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza  

Dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna. Gdy jej sąsiedzi i krewni usłyszeli, że Pan okazał tak wielkie miłosierdzie nad nią, cieszyli się z nią razem. Ósmego dnia przyszli, aby obrzezać dziecię, i chcieli mu dać imię ojca jego, Zachariasza.  

Jednakże matka jego odpowiedziała: „Nie, lecz ma otrzymać imię Jan”.  

Odrzekli jej: „Nie ma nikogo w twoim rodzie, kto by nosił to imię”. Pytali więc znakami jego ojca, jak by go chciał nazwać.  

On zażądał tabliczki i napisał: „Jan będzie mu na imię”. I wszyscy się dziwili. A natychmiast otworzyły się jego usta, język się rozwiązał i mówił wielbiąc Boga. I padł strach na wszystkich ich sąsiadów. W całej górskiej krainie Judei rozpowiadano o tym wszystkim, co się zdarzyło. A wszyscy, którzy o tym słyszeli, brali to sobie do serca i pytali: „Kimże będzie to dziecię?”. Bo istotnie ręka Pańska była z nim.  

Chłopiec zaś rósł i wzmacniał się duchem; a żył na pustkowiu aż do dnia ukazania się przed Izraelem.  

  

Jan jest ostatnim prorokiem Starego Testamentu. Jego narodziny zamykają czas oczekiwania, a otwierają czas spełnienia. Bóg wkracza w historię, nawet jeśli wydaje się ona beznadziejna.   

Elżbieta rodzi syna w podeszłym wieku. W ten sposób Bóg pokazuje, że spełnia obietnice i okazuje miłosierdzie. Przekracza ludzkie ograniczenia i interweniuje, by uzdrawiać i uwalniać.  

Ósmego dnia, zgodnie z Prawem, odbywa się obrzezanie, wówczas chłopcu nadawane jest imię. Tradycja nakazywała nadać imię ojca (Zachariasz), ale Elżbieta, a za nią Zachariasz, upierają się przy imieniu „Jan”. Imię to oznacza „Bóg jest łaskawy”. Imię więc stanowi program misji, jaką chłopiec ma do spełnienia. Zrywają z rodzinną tradycją, by podkreślić, że to dziecko nie należy do nich, ale do Boga. A jego życie będzie znakiem nowej, niezasłużonej łaski, która wkracza w dzieje ludzkości.  

Jan wzrasta fizycznie i duchowo, przebywając na pustkowiu, co oznacza dojrzewanie w bliskości z Bogiem, z dala od hałasu świata. Jest to przygotowanie do jego publicznej misji.  

Relacja ludzi, ich zainteresowanie niezwykłościami – narodziny z rodziców w podeszłym wieku, zerwanie z tradycja nadawania imion, odzyskanie mowy przez Zachariasza – mają pokazać, że zaczyna się coś nowego, Bóg wkracza w historię.  

Zobacz także