Śluby wieczyste są jak duchowe narodziny do nowego sposobu życia

8 września, w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej składają śluby wieczyste oraz pierwsze profesje zakonne.

Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej to zgromadzenie ściśle związane z Maryją, która w oblackich Konstytucjach i Regułach stawiana jest za „wzór i strażniczkę konsekrowanego życia”. Wybór jednego z najważniejszych świąt maryjnych na dzień całkowitego oddania się Bogu jest wyrazem tego zawierzenia.

W polskiej prowincji dzień ten kończy poszczególne etapy formacji, ale nie sama formację. 8 września nowicjusze na Świętym Krzyżu kończą roczną próbę i składają pierwsze śluby, a starsi klerycy w Obrze składają w tym samym dniu śluby wieczyste – stając się oblatami na całe życie.

Duchowe narodziny

W teologii życia zakonnego profesja wieczysta jest traktowana jako duchowe narodziny do nowego sposobu życia. Składanie ślubów w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej w Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej podkreśla oblacką duchowość maryjną, oddanie swojego życia i swojej misji pod szczególną opiekę Maryi.

Wypowiedzenie słów: „ślubuję czystość, ubóstwo i posłuszeństwo na wieki” oznacza publiczne i nieodwołalne, „wieczyste” oddanie swojego życia Bogu, Kościołowi i zgromadzeniu. Jest to akt zawierzenia, który nie dokonuje się jedynie ludzką siłą, ale zakłada pomoc Boga oraz wsparcie wspólnoty i tych, którzy towarzyszą oblatowi na drodze powołania.

>>> Kl. Dawid Sowa OMI przed ślubami wieczystymi: czuję się ugruntowany i upewniony w decyzji

Dodatkowy ślub

Oblaci, tak jak inni zakonnicy, składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Porządkują one całe życie oblatów, aby było całkowicie oddane na służbę Bogu i Kościołowi. Ale oprócz tego składają także czwarty ślub, typowy dla oblatów – ślub wytrwania w zgromadzeniu aż do śmierci. Nie jest to dodatek do trzech pozostałych ślubów, ale ich pogłębienie i dopełnienie w kluczu oblackiego charyzmatu.

Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej to zgromadzenie ściśle związane z Maryją, która w oblackich Konstytucjach i Regułach stawiana jest za „wzór i strażniczkę konsekrowanego życia”. Wybór jednego z najważniejszych świąt maryjnych na dzień całkowitego oddania się Bogu jest wyrazem tego zawierzenia.

W polskiej prowincji dzień ten kończy poszczególne etapy formacji, ale nie sama formację. 8 września nowicjusze na Świętym Krzyżu kończą roczną próbę i składają pierwsze śluby, a starsi klerycy w Obrze składają w tym samym dniu śluby wieczyste – stając się oblatami na całe życie.

Duchowe narodziny

W teologii życia zakonnego profesja wieczysta jest traktowana jako duchowe narodziny do nowego sposobu życia. Składanie ślubów w liturgiczne wspomnienie Matki Bożej w Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej podkreśla oblacką duchowość maryjną, oddanie swojego życia i swojej misji pod szczególną opiekę Maryi.

Wypowiedzenie słów: „ślubuję czystość, ubóstwo i posłuszeństwo na wieki” oznacza publiczne i nieodwołalne, „wieczyste” oddanie swojego życia Bogu, Kościołowi i zgromadzeniu. Jest to akt zawierzenia, który nie dokonuje się jedynie ludzką siłą, ale zakłada pomoc Boga oraz wsparcie wspólnoty i tych, którzy towarzyszą oblatowi na drodze powołania.

Dodatkowy ślub

Oblaci, tak jak inni zakonnicy, składają śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Porządkują one całe życie oblatów, aby było całkowicie oddane na służbę Bogu i Kościołowi. Ale oprócz tego składają także czwarty ślub, typowy dla oblatów – ślub wytrwania w zgromadzeniu aż do śmierci. Nie jest to dodatek do trzech pozostałych ślubów, ale ich pogłębienie i dopełnienie w kluczu oblackiego charyzmatu.

Zobacz także