fot. Piotr Ewertowski/misyjne.pl

fot. Piotr Ewertowski/misyjne.pl

Zaczynali katechezy… od pustaków i plandeki. Dziś jej uczniowie są w seminarium

Na początku dzieci siedziały na pustakach, a przed deszczem chroniła je plandeka. Dziś Martha z dumą opowiada o dawnych uczniach, którzy trafili do seminarium albo sami zostali katechetami. Wspomina budowę kaplicy, trudne początki wspólnoty i radość z towarzyszenia dzieciom w poznawaniu wiary.

W Meksyku w szkołach publicznych nie ma lekcji religii ani katechez. Odbywają się one w parafiach, a katechiści – zazwyczaj wolontariusze – poświęcają swój wolny czas, by przekazać młodym wiarę. Oni też robią to w wolnym czasie – po szkole i podczas zajęć dodatkowych. W Kaplicy pod wezwaniem św. Jana Pawła II początki nie były łatwe, ale wysiłek się opłacił i przyniósł wiele owoców.

Piotr Ewertowski (misyjne.pl): Jak wyglądały początki katechezy w kaplicy?

Martha Cardona, katechistka: – Można powiedzieć, że zaczynaliśmy od zera. Nie było tu nic. Zupełnie nic. Mieliśmy tylko pustaki, na których siadaliśmy. Nie było dachu ani ścian. Nad nami rozciągnięta była niewielka plandeka, mniej więcej pięć na cztery metry. To było nasze miejsce do prowadzenia katechezy. Tak pracowaliśmy przez dłuższy czas, myślę, że przez jakieś trzy lata.

Wszystko zaczęło się tam, gdzie znajdowała się wcześniejsza kapliczka. Tutaj, po tej stronie, jeszcze niczego nie było. Później ksiądz postawił słupki i belki, dzięki czemu mieliśmy trochę lepszą osłonę przed deszczem. Wcześniej, kiedy padało, przytulaliśmy się wszyscy z dziećmi i tak próbowaliśmy się chronić. Podobnie było, gdy mocno wiało. Mimo wszystko były to dla nas piękne chwile. Dla dzieci też, bo dla nich była to zabawa.

Fot. Piotr Ewertowski/misyjne.pl
Fot. Piotr Ewertowski/misyjne.pl

Z czasem zaczęło to nabierać kształtu. Najpierw pojawiło się zadaszenie z płyt azbestowo-cementowych, później niewielkie murki. Stopniowo wznosił się budynek, aż powstała już taka zwyczajna kaplica.

Nawet wtedy woda wciąż dostawała się do środka, bo nie mieliśmy okien. Nie było też takiej podłogi jak teraz, tylko goła ziemia. W porze deszczowej robiło się straszne błoto. Istny potop!

Jak stopniowo poprawiały się warunki?

– Ksiądz pomógł nam położyć wykładziny. Zamiast pustaków dał dzieciom plastikowe stołeczki. Później pojawiły się krzesełka, a gdy kaplica była już bardziej wykończona, przywiózł ławki, które mamy teraz. To był dla nas luksus! Nasz luksus w naszym kościele. I dzięki Bogu nadal tutaj jesteśmy.

Czyja to była inicjatywa — księdza czy Wasza?

– Księdza. Ja przyszłam tutaj w 2007 roku. To miejsce funkcjonowało już od dwóch lat. Mówię „kościół”, chociaż chodzi o to, że odprawiano tutaj msze. Naprzeciwko mieszkała pewna pani, zresztą nadal tam mieszka. Pomagała księdzu wszystko przygotować. Ustawiała prosty stolik i ławkę, przynosiła krzyż i wizerunek Matki Bożej z Guadalupe oraz wszystko, czego ksiądz potrzebował. Potem zabierała to do siebie i przechowywała w domu.

Fot. Piotr Ewertowski/misyjne.pl
Fot. Piotr Ewertowski/misyjne.pl

O ile pamiętam, w niedzielę była tylko jedna msza. Nie jestem pewna, czy odprawiano je również w tygodniu, ale chyba była jeszcze jedna. Ta pani wspierała księdza od początku, a ja dołączyłam dwa lata później.

Tutaj, na osiedlu, wiele osób nie chciało ani księdza, ani budowy kościoła. Byli temu przeciwni. Ale on był bardzo uparty i wytrwały. Dzięki Bogu dopiął swego: udało mu się uzyskać teren i pozwolenie. Potem ksiądz Juan Manuel kończył załatwianie zaległych spraw, między innymi związanych z wodą i prądem. Dla poprzedniego proboszcza to wszystko było bardzo trudne.

Dlaczego część mieszkańców nie chciała tutaj kościoła?

– Mieszka tu wielu protestantów i niektórzy z nich są wrodzy katolicyzmowi. Pamiętam, że kiedyś ksiądz pozwolił nam chodzić po domach i zbierać pieniądze na koronę dla Matki Bożej z Zapopan, na czas Jej przybycia. Zamykano nam drzwi przed nosem. Prawie niczego nie zebrałyśmy. Słyszałyśmy: „Nie, my na coś takiego nie dajemy”. Wtedy przekonałyśmy się, jak wiele osób jest temu przeciwnych.

Ksiądz przychodził tu pieszo z Kościoła Najświętszego Serca Pana Jezusa. Opowiadał nam: „Kiedy szedłem ulicą, ludzie pluli mi w twarz”. Wokół terenu postawił prowizoryczne ogrodzenie z siatki. Wieszano na nim brudne pieluchy i inne zużyte środki higieniczne. To było okropne. Ludzie, którzy to robili, nie mieli skrupułów. Wielu osobom nie podobało się to, co tutaj powstawało, ale nadal tu jesteśmy.

Czy pamiętasz swoich pierwszych uczniów?

– Tak, pamiętam. Spośród tamtych dzieci pięciu czy sześciu chłopców trafiło do seminarium. To dla mnie ogromna duma! To wspaniałe i właśnie to dodaje mi sił. Bardzo się cieszę, że chłopcy z naszego osiedla i z naszej katechezy są w seminarium. Wyobraź sobie, jaka to dla mnie duma!

Jak powiedział ksiądz: „Tutaj katechetki nie dostają wynagrodzenia”. Ale czego więcej możemy chcieć, kiedy widzimy takie owoce? Jestem bardzo wdzięczna Bogu za wszystko, co nas spotyka.

Czy już na początku przychodziło dużo dzieci?

– Jeszcze wtedy, gdy naszym dachem była plandeka, miałam w swojej grupie około dwudziestu dzieci. Cały czas dochodziły nowe, aż uzbierało się ich dwadzieścioro, może dwadzieścioro dwoje. W następnym roku było podobnie. Przez te cztery lata miałam zazwyczaj od osiemnastu do dwudziestu dzieci.

fot. Piotr Ewertowski/misyjne.pl
fot. Piotr Ewertowski/misyjne.pl

Później dostałam grupę przygotowującą się do pierwszej Komunii świętej. Ten czas szczególnie zapadł mi w pamięć. Miałam wtedy dwadzieścioro ośmioro dzieci. Przygotowałam dla nich pamiątki: zaniosłam listę do drukarni, każdemu zrobiłam obrazek, a sobie jeden ze wszystkimi ich imionami. Mam go do dziś.

Przygotowywałam je do przyjęcia pierwszej Komunii świętej. Zwykle ta uroczystość odbywa się w Kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa, ale wtedy zorganizowano ją tutaj. Kaplica była pełna dzieci. Wszystkie ubrane na biało, wyglądały jak anioły! Była też druga grupa pierwszokomunijna, więc cały kościół wypełniły te małe aniołki. Właśnie stąd bierze się moja duma — z tych moich dzieciaków.

Co najbardziej lubisz w byciu katechetką?

– To, że mogę pomagać dzieciom dorastać i widzieć, jak idą dalej tą drogą. Zachęcamy je przecież, żeby same także zostały katechetami. Po pandemii mieliśmy tutaj trzy czy cztery dziewczyny i jednego chłopaka, którzy prowadzili katechezę. Wszyscy wcześniej byli moimi uczniami. I wtedy mówię sobie: „Oto owoce”.

Niestety, z powodu szkoły czy studiów muszą czasem zrezygnować. Ale wielu katechetów wyrosło właśnie tutaj.

Google News
Bądź na bieżąco z Misyjne.pl!

Obserwuj misyjne.pl w Google News. Dodaj nas do ulubionych, aby nie przegapić najważniejszych treści z kraju i ze świata.

Czytałeś? Wesprzyj nas!

Działamy także dzięki Waszej pomocy. Wesprzyj działalność ewangelizacyjną naszej redakcji!

zł
Zobacz także
Wasze komentarze