3 listopada: wspomnienie zmarłych oblatów. Sylwetki współbraci, którzy odeszli w minionym roku

W czasie Eucharystii wspólnotowej 3 listopada oblaci w szczególny sposób modlą się za członków miejscowej wspólnoty i prowincji, którzy zmarli w ciągu minionego roku. Od listopada 2025 r. do tegorocznej uroczystości Wszystkich Świętych zmarło czterech polskich misjonarzy oblatów. Przypominamy ich sylwetki.

Już bardzo wcześnie w Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej zaczęto odprawiać wspólnotową mszę św. za wszystkich zmarłych oblatów – 3 listopada lub w tygodniu po uroczystości Wszystkich Świętych. Święty Eugeniusz de Mazenod, kiedy umierał któryś z jego duchowych synów i towarzyszy, głęboko przeżywał stratę.

„Oto mamy czterech w niebie. To już piękna wspólnota. To są pierwsze kamienie fundamentu budynku, który musi być zbudowany w Niebieskim Jeruzalem. Są oni przed Bogiem z naszym znamieniem…” – pisał św. Eugeniusz 22 lipca 1828 r. w liście do o. Courtèsa.

o. Jan Sadowski OMI

Ojciec Jan Sadowski OMI urodził się 23 października 1937 r. w Rawie Mazowieckiej. W rodzinnej miejscowości ukończył szkołę podstawową i średnią, po czym podjął studia teologiczne w Warszawie. W latach 1954–1959 studiował filozofię i teologię w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie, równolegle uczęszczając na Wydział Teologiczny Akademii Teologii Katolickiej. Święcenia diakonatu przyjął 19 grudnia 1959 r., a święcenia kapłańskie 26 czerwca 1960 r. w Warszawie.

Po święceniach przez dziesięć lat posługiwał jako wikariusz parafialny w archidiecezji warszawskiej, kolejno w: Kołbieli (1960–1962), Łomiankach (1962–1964), Poświętnem (1964–1966), Piastowie (1966) oraz Wysokienicach (1967–1970). W roku akademickim 1959–1960 pełnił także funkcję prefekta przy Parafii Najświętszego Zbawiciela w Warszawie.

W 1970 r. o. Sadowski wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej na Świętym Krzyżu, który ukończył w 1971 r. Śluby wieczyste złożył 28 lipca 1973 r. w Lublińcu, definitywnie wiążąc swoje życie z charyzmatem oblackim. Jako oblat kontynuował posługę duszpasterską: był wikariuszem w Gorzowie Wielkopolskim (1971–1973), następnie kapelanem szpitalnym w Lublińcu (1973–1978) oraz wikariuszem w Wrocławiu (1978–1980). W 1980 r. podjął dalsze studia w Paryżu.

Ten sam rok otworzył kluczowy etap jego życia misyjnego – wyjazd na Madagaskar. Po przygotowaniu językowym w Mahanoro (1980–1981) pracował w diecezji Toamasina, posługując kolejno w Marolambo (1981–1985), Mahanoro (1985–1986), Toamasinie (1986–1989) oraz Ambinanindrano (1989–1990). Angażował się także w dzieło formacji: był formatorem w Wyższym Seminarium Duchownym w Diego Suarez (1990–1992), a następnie w oblackim scholastykacie w Antananarywie, pozostając na Madagaskarze do lutego 1993 r. W ramach posługi misyjnej pełnił również funkcję wicedyrektora nowicjatu, wnosząc istotny wkład w rozwój początków misji oblackiej na wyspie.

Po powrocie do Europy był wikariuszem w Parafii św. Teresy w Siedlcach (1993–1994) oraz kapelanem sióstr św. Elżbiety w Katowicach (1994–1995). W latach 1995–1997 posługiwał wśród Polonii we Francji jako wikariusz w Parafii św. Stanisława w Calonne-Ricouart.

W 1997 r. został skierowany do Kanady. Od 1 lipca 1997 r. pełnił funkcję wikariusza w Parafii św. Jacka (St. Hyacinth) w Ottawie. W 2009 r. został przeniesiony do Parafii św. Kazimierza w Toronto (Ontario), gdzie kontynuował posługę wśród Polonii, aż do przejścia na pełną emeryturę. Po jej rozpoczęciu zamieszkał w Copernicus Lodge.

Po 88 latach życia, 65 latach kapłaństwa i 54 latach życia zakonnego, o. Jan Sadowski OMI zmarł spokojnie 3 stycznia 2026 r. o godz. 3.10 w Szpitalu św. Józefa w Toronto (Ontario, Kanada).

O. Roman Kempka OMI

Ojciec Roman Kempka OMI urodził się 15 stycznia 1963 r. w Katowicach. W 1978 r. wstąpił do oblackiego Niższego Seminarium Duchownego w Markowicach. 7 września 1982 r. rozpoczął nowicjat na Świętym Krzyżu, rok później 8 września złożył tam pierwszą profesję zakonną. Studia seminaryjne w Wyższym Seminarium Duchownym w Obrze rozpoczął we wrześniu 1983 r. 8 września 1987 r. złożył w Obrze profesję wieczystą, a 20 czerwca 1988 r. otrzymał święcenia diakonatu. Jako diakon był na stażu pastoralnym w parafiach: dwukrotnie w Kodniu i dwukrotnie w Siedlcach (1989–1991). 15 czerwca 1991 r. w Obrze otrzymał święcenia kapłańskie. Bezpośrednio po święceniach przez rok pracował w parafii siedleckiej jako wikariusz (1991–1992). Następne przez trzy lata był wikariuszem w Laskowicach Pom. (1992–1995). W 1995 r. po raz trzeci został posłany do Kodnia w charakterze wikariusza (1995–1999). Z Kodnia przybył do domu prowincjalnego w Poznaniu, gdzie przez jeden rok pracował jako pomoc duszpasterska przy parafii.

W roku 2000 otrzymał obediencję do Gorzowa Wlkp., gdzie został wikariuszem i ekonomem domu (2000–2003). W lipcu 2003 r. został posłany na Święty Krzyż, ale po dwóch miesiącach wrócił do Gorzowa, gdzie przez rok był wikariuszem. W 2004 r. ponownie został posłany na Święty Krzyż, gdzie przez cztery lata zajmował się duszpasterstwem pielgrzymów i turystów. W 2008 r. otrzymał obediencję do Lublińca, gdzie miał być misjonarzem ludowym. Przez trzy kolejne lata pomagał okazyjnie kapelanom miejscowego zakładu karnego. W 2011 r. został kapelanem w Zakładzie Karnym dla Kobiet w Lublińcu i funkcję tę pełnił do końca życia. Był kapelanem szczerym, kontaktowym i pogodnym.

Ojciec Roman Kempka zmarł 1 kwietnia 2026 r. w szpitalu w Lublińcu. Jego pogrzeb odbył się 8 kwietnia w tym samym mieście.

O. Krzysztof Pabian OMI

Ojciec Krzysztof Pabian OMI urodził się 27 lipca 1964 r. w Katowicach. W latach 1979–1983 uczył się w Niższym Seminarium Duchownym w Markowicach, gdzie zdał maturę. W 1983 r. rozpoczął formację zakonną w Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Nowicjat odbył w Kodniu, gdzie 8 września 1984 r. złożył pierwsze śluby zakonne. Studia filozoficzno-teologiczne ukończył w Wyższym Seminarium Duchownym Misjonarzy Oblatów w Obrze. Tam 8 września 1988 r. złożył śluby wieczyste. Święcenia prezbiteratu przyjął 19 czerwca 1990 r. z rąk abp. Jerzego Stroby.

Po święceniach otrzymał obediencję na misje na Madagaskarze. W styczniu 1991 r. wyjechał do Francji na kurs językowy, a następnie udał się na Czerwoną Wyspę. Pracował w Ambositrze, Mahanoro i Toamasinie. W drugim roku posługi uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu. Groziła mu amputacja ręki, a skutki zdarzenia wpłynęły na dalsze lata jego oblackiego życia. Po powrocie do Polski przebywał krótko w Lebie, a następnie leczył się w szpitalu w Lublińcu. W latach 1994–1995 posługiwał w Milanówku. W 1995 r. otrzymał obediencję do Siedlec, gdzie angażował się w duszpasterstwo parafialne.

Zmarł 10 lipca 2026 r. w szpitalu w Łukowie po długiej i ciężkiej chorobie. Odszedł w wieku niespełna 62 lat, w 42. roku profesji zakonnej i 36. roku kapłaństwa.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Siedlcach i Katowicach. Mszy św. w Parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus przewodniczył bp Grzegorz Suchodolski. Liturgii pogrzebowej w Katowicach-Koszutce przewodniczył bp Jan Kot OMI, a kazanie wygłosił o. Piotr Wójcik OMI. Ojciec Krzysztof Pabian OMI został pochowany na cmentarzu w Katowicach-Józefowcu, w grobie rodzinnym.

Br. Szczepan Pogodała OMI

Brat Szczepan Pogodała OMI urodził się 7 października 1935 r. w Świętochłowicach koło Katowic. Przed wstąpieniem do zgromadzenia uczęszczał do Zasadniczej Szkoły Górniczej.

24 marca 1958 r. rozpoczął nowicjat na Świętym Krzyżu, gdzie 25 marca następnego roku złożył pierwszą profesję zakonną. Pierwszą obediencję otrzymał do Markowic i tam 25 marca 1965 r. złożył śluby wieczyste.

W 1968 r. z Markowic poszedł do klasztoru w Grotnikach, a w 1971 r. do Katowic. Następnie zaś do Obry w charakterze gospodarza. W 1974 r. został przeniesiony do Laskowic Pomorskich. W lipcu 1983 r. na kilka miesięcy przeszedł na Święty Krzyż, gdzie pomagał w kuchni, a w listopadzie tegoż roku przeszedł do Lublinca. Po dziesięciu latach w 1993 r. na trzy lata przeszedł do Kodnia. W 1996 r. po raz drugi przeszedł do Laskowic Pomorskich. Gdy jego stan zdrowia coraz bardziej się pogarszał, w styczniu 2018 r. został przeniesiony do infirmerii w Lublińcu. Najdłużej przebywał w Laskowicach (1974–1980 oraz 1996–2018), w sumie przez 28 lat.

W placówkach zgromadzenia był palaczem w piecach centralnego ogrzewania, kucharzem, gospodarzem, infirmarzem, ślusarzem, ogrodnikiem.

Zmarł 23 sierpnia 2026 r. Pogrzeb odbył się w krypcie Kościoła św. Stanisława Kostki w Lublińcu.

Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie,
a światłość wiekuista niechaj im świeci.

Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen.