fot. PAP/Darek Delmanowicz

fot. PAP/Darek Delmanowicz

Czasem wystarczy jeden garnek zupy, by zmienić czyjeś życie [REPORTAŻ]

Gdy temperatury spadają, liczba potrzebujących rośnie. Jadłodajnia Brata Alberta w Głogowie to dla wielu jedyne miejsce, gdzie mogą się ogrzać, zjeść ciepły posiłek i choć na chwilę poczuć się bezpiecznie.

O tym, że przy parafii pw. Najświętszej Maryi Panny w Głogowie działa jadłodajnia Brata Alberta znalazłam informację w internecie. I chociaż dziś piszą o niej na różnych stronach i w mediach społecznościowych, to swoją działalność rozpoczęła na długo zanim korzystanie z internetu było powszechne, bo w latach osiemdziesiąsiątych ubiegłego wieku. To właśnie wtedy za namową ówczesnego wikariusza ks. Andrzeja Janci i przy pomocy kilku osób, w parafii zaczęto wydawać posiłki dla osób w kryzysie bezdomności.

Z potrzeby

Historia jadłodajni nie zaczęła się od wielkich planów, projektów czy umów podpisanych z miastem na współdziałanie. Zaczęła się zwyczajnie. Od jednego garnka zupy.

– Zaczęło przychodzić do nas trochę ubogich osób. Ksiądz Andrzej Jancia zaproponował, żeby ugotować jeden duży garnek zupy – wspomina pani Elżbieta – jedna z wolontariuszek, związana z jadłodajnią od kilkudziesięciu lat. Wtedy nikt nie przypuszczał, że ta skromna inicjatywa przetrwa dekady i stanie się jednym z najważniejszych punktów pomocy dla potrzebujących w Głogowie.

Ta historia rozpoczęła się w latach osiemdziesiątych. Parafia dopiero się tworzyła, kościół był w budowie, a jednak już wtedy, w tej części Głogowa zapoczątkowana została działalność charytatywna. W tamtym czasie do jadłodajni przychodziło około dwudziestu osób. Z czasem liczba ta się zwiększała. Dziś do kuchni brata Alberta przychodzi nawet osiemdziesiąt osób.

>>> Jałmużnik arcybiskupi: nie mogę się pomylić [ROZMOWA]

fot. Karolina Binek/misyjne.pl

Skromne warunki

Osoby potrzebujące nie musiały być specjalnie zapraszane ani namawiane do tego, by skorzystać z pomocy niesionej przez parafian. Informacje o tym, że można zjeść ciepły posiłek przy powstającej parafii rozchodziły się dość szybko, tzw. pocztą pantoflową. „Nie trzeba było nikogo namawiać. Ludzie po prostu przychodzili. Czasem regularnie, czasem z przerwami. Jedni znikali na jakiś czas, inni wracali po miesiącach czy latach” – odpowiada na moje pytanie pani Genowefa.  

Z biegiem lat zmieniało się niemal wszystko: warunki lokalowe, liczba korzystających, sposób organizacji. Jedno pozostawało niezmienne – gotowość do pomocy.

– Na początku na podłogach był tutaj tylko beton, a naczynia myliśmy w wannie. Warunki były dość skromne i ubogie – wspomina wolontariuszka.

– Pieniądze na składniki do naszych posiłków pozyskiwaliśmy tylko z puszki znajdują się w kościele. Nie było w tamtym okresie żadnego wsparcia instytucjonalnego ani umów z miastem. A jednak udawało się gotować i wydawać posiłki – dopowiada proboszcz – ks. kan. Witold Pietsch.

fot. Karolina Binek/misyjne.pl

Przyjść na chwilę, zostać na lata

Można powiedzieć, że sercem jadłodajni od zawsze były kobiety. I chociaż często pomagają im mężczyźni, to one gotują, organizują, pilnują porządku i dbają o atmosferę. Wiele z nich trafiło tu „na chwilę”, a zostało na lata.

– Koleżanka wyjeżdżała do córki i poprosiła mnie, żebym przyszła na tydzień czy dwa. I tak minęło jedenaście lat – mówi jedna z moich rozmówczyń.

Druga natomiast jest tutaj ponad trzydzieści lat. Była przy powstawaniu jadłodajni, później wyjechała na siedem lat i po powrocie do Głogowa oraz namowach księdza proboszcza Witolda postanowiła wrócić do wolontariatu i przygotowywania posiłków dla osób w kryzysie bezdomności oraz samotnych.  

>>> DPS dla dzieci i dorosłych w Sieradzu. „Tutaj cuda się zdarzają” [REPORTAŻ]

Dla wielu wolontariuszek praca w jadłodajni stała się ważną częścią życia.

– Dzieci odchowałam, wnuki też. Jestem samotną wdową, mam czas – mówi pani Elżbieta.

Natomiast w przypadku pani Genowefy to emerytura pozwoliła jej zaangażować się jeszcze bardziej w działalność charytatywną. Pomaganie nie jest dla nich obowiązkiem, lecz potrzebą serca.

fot. Karolina Binek/misyjne.pl

Od zupy do szerszej pomocy

Dziś jadłodajnia to nie tylko talerz zupy i kromka chleba. To także miejsce, gdzie można się ogrzać, napić herbaty, wyprać ubrania, wykąpać się, a czasem po prostu porozmawiać.

Posiłki wydawane są trzy razy w tygodniu – w poniedziałki, środy i piątki. Przygotowania zaczynają się bardzo wcześnie, bo już o szóstej rano. To wtedy rozpoczyna się gotowanie około stu litrów zupy. Część osób je na miejscu, część zabiera posiłek na wynos, w słoikach.

Z czasem do działalności jadłodajni dołączyło wsparcie instytucjonalne. Od kilkunastu lat współpracuje ona z miastem oraz z Caritas. Dzięki temu możliwe było doposażenie kuchni w sprzęt, garnki, obieraczki, a także poprawa warunków sanitarnych.

Ważnym elementem są także zbiórki odzieży, szczególnie w okresie jesienno-zimowym.

– Ludzie bardzo chętnie przynoszą ubrania dla tych, których nie stać na to, by kupić sobie coś nowego. Wielu parafian kupuje nawet nowe kurtki czy też inne części garderoby. W ostatnich kilku miesiącach wydaliśmy ponad sto męskich kurtek, co tylko pokazuje, jak wielka jest potrzeba pomagania. Ale można się zaopatrzyć u nas również w podstawowe rzeczy, takie jak bielizna czy skarpety, a nawet pasta i szczoteczka do zębów – wyjaśniają wolontariuszki.

fot. Karolina Binek/misyjne.pl

Po prostu pomoc

Do jadłodajni trafiają osoby w różnym wieku. Coraz częściej są to ludzie młodzi. Część z nich jest bezdomna, część samotna, zagubiona, nie radząca sobie z codziennością.

– Kto przyjdzie, ten dostanie u nas pomoc. Nikogo nie oceniamy. Po prostu pomagamy – mówią moje rozmówczynie.

Niektórzy opowiadają swoje historie, inni wolą milczeć. Część mówi, że ich życie potoczyło się tak na ich własne życzenie, a inni sami przyznają wprost, że stracili wszystko przez alkohol. Niektórzy dodają, że „warunki ich zmusiły”. Są tacy, którzy przychodzą od lat i pogodzili się ze swoim losem. A niektórzy próbują coś zmienić. Wśród wielu trudnych historii zdarzają się też takie, które dają nadzieję.

– Był taki człowiek, który przychodził do nas w najgorszym momencie swojego życia. A teraz się ustatkował, pracuje i znalazł partnerkę – opowiada ksiądz proboszcz. – Ale trzeba chcieć. Bo bez woli zmiany nawet najlepsza pomoc nie wystarczy. Jadłodajnia bywa pierwszym krokiem. Nie wszyscy chcą skorzystać z szerszej pomocy, ale niektórym udaje się wyjść na prostą.

fot. Karolina Binek/misyjne.pl

Największym wyzwaniem jest zawsze dla osób w kryzysie bezdomności zima. Latem często śpią na ławkach w parkach. Mają też oczywiście możliwość korzystania z noclegowni w Głogowie, ale wiąże się to z zakazem spożywania alkoholu, co wielu z nich trudno jest wprowadzić w życie.

Wiara bez przymusu

Choć jadłodajnia działa przy parafii, nikt nie jest zmuszany do praktyk religijnych. Przed każdą zupą jeden z wolontariuszy modli się, jednak nie wszyscy chcą w tej modlitwie uczestniczyć. Niektórzy przychodzą dopiero, gdy modlitwa się skończy. Ksiądz proboszcz próbował też zachęcić korzystających ze stołówki do uczestnictwa w mszach świętych, ale nie przyniosło to oczekiwanych efektów. Każdy ma wolną wolę, a wolontariusze i proboszcz w pełni to szanują.  

– Dla wielu przychodzących jadłodajnia to nie tylko miejsce, gdzie można zjeść, ale też przestrzeń integracji. Mogą tutaj spędzić razem czas i porozmawiać. My ich lubimy, a oni lubią nas. Wszyscy też się tutaj czegoś uczymy. Ja na pewno jestem bardziej cierpliwa i pokorna. Mam też większe zrozumienie dla ludzkich historii – uśmiecha się pani Elżbieta.

Dobry patron, dobrzy ludzie

Święty brat Albert właściwe od początku był patronem tego miejsca. Jego idea pomagania znajduje tu codzienne odzwierciedlenie. W parafii znajdują się także jego relikwie, przywiezione na początku lat dwutysięcznych podczas pielgrzymki. Umożliwiła to matka chrzestna proboszcza – siostra albertynka. Zresztą – miejsce to pełne jest dobrych ludzi. Choć dużym wyzwaniem jest brak młodych wolontariuszy. Często angażują się oni w akcje przedświąteczne, natomiast na co dzień niekoniecznie.

Dla tych więc, którzy chcieliby pomóc, drzwi są otwarte. Można przynieść żywność, ubrania, wesprzeć finansowo lub po prostu zgłosić się do parafii jako wolontariusz. Jak pokazuje historia jadłodajni im. Brata Alberta w Głogowie, czasem wystarczy jeden garnek zupy, by rozpocząć coś, co trwa całe pokolenia.

Google News
Bądź na bieżąco z Misyjne.pl!

Obserwuj misyjne.pl w Google News. Dodaj nas do ulubionych, aby nie przegapić najważniejszych treści z kraju i ze świata.

Czytałeś? Wesprzyj nas!

Działamy także dzięki Waszej pomocy. Wesprzyj działalność ewangelizacyjną naszej redakcji!

zł
Zobacz także
Wasze komentarze