fot. arch. s. Teresy

Dom dziecka nie jest miejscem dla niegrzecznych dzieci [ROZMOWA]

„Dom dziecka nie jest miejscem dla niegrzecznych dzieci” – podkreśla siostra elżbietanka, opowiadając o wychowankach, którzy często zmagają się z poczuciem winy za sytuację swojej rodziny. W rozmowie z Karoliną Binek mówi o dzieciach czekających na adopcję, tęsknocie za rodzicami, powrotach do trudnych środowisk, ale także o tych historiach, które dają nadzieję: o wychowankach, którzy kończą studia, zakładają rodziny i budują życie inne od tego, które znali z dzieciństwa.

Karolina Binek (misyjne.pl): Elżbietanki prowadzą Dom Dziecka w Legnicy już od wielu lat. Jak wyglądała historia tego miejsca?

S. Teresa Preś: – Prowadzimy ten dom od 1994 roku, a więc już od ponad trzydziestu lat. Przez ten czas bardzo wiele się zmieniło. Kiedyś obowiązywały zupełnie inne standardy niż obecnie. Funkcjonowała jedna duża grupa, w której przebywało nawet około czterdziestu dzieci. Z czasem przepisy zaczęły się zmieniać i konieczne było tworzenie mniejszych placówek. Dzisiaj prowadzimy dwa domy dziecka. Jeden przeznaczony jest dla starszych wychowanków, drugi ma charakter rodzinny i mieszkają w nim młodsze dzieci. Przygotowujemy się również do otwarcia trzeciego domu, dzięki któremu od października będziemy mogli przyjąć kolejną ósemkę dzieci. Obecnie w placówce dla starszych wychowanków jest czternaście miejsc, natomiast w domu typu rodzinnego osiem. To pozwala stworzyć dzieciom bardziej kameralne warunki i zapewnić im indywidualną opiekę.

Dlaczego zdecydowano się na podział na dwie placówki – dla młodszych i starszych dzieci?

– Wynika to częściowo z obowiązujących przepisów. W placówce typu socjalizacyjnego mogą przebywać dzieci od dziesiątego roku życia. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy mają młodsze rodzeństwo i mogą wtedy pozostać razem. Jednocześnie w naszym domu jest duże zapotrzebowanie na miejsca dla najmłodszych dzieci. Właśnie dlatego tworzymy kolejny dom rodzinny. Obecnie około trzydziestu dzieci czeka na miejsce w pieczy zastępczej i niestety nie ma możliwości ich przyjęcia ani do rodzin zastępczych ani do placówek. To oznacza, że wciąż pozostają w bardzo trudnych, często toksycznych środowiskach rodzinnych. Podział na młodsze i starsze grupy ma także znaczenie wychowawcze. Młodsze dzieci łatwiej nawiązują relacje z rówieśnikami, wspólnie się bawią i funkcjonują w bardziej naturalny sposób. To pomaga zarówno im, jak i wychowawcom.

W jakim wieku są obecnie wychowankowie? 

– Najmłodszym dzieckiem jest półtoraroczny chłopiec, który mieszka w placówce rodzinnej. Najstarszy wychowanek jest już studentem. Choć ukończył osiemnaście lat, nadal może z nami mieszkać, ponieważ kontynuuje naukę. Przepisy pozwalają, aby wychowanek pozostawał w placówce do dwudziestego piątego roku życia, jeśli się uczy. To pokazuje, jak różnorodne są potrzeby naszych dzieci. Opiekujemy się zarówno maluchami, które dopiero uczą się świata, jak i młodymi dorosłymi przygotowującymi się do samodzielnego życia.

>>> Młodzi pomagają w DPS-ie i uczestniczą w rekolekcjach w milczeniu [ROZMOWA]

Dzieci trafiające do domu dziecka mają jeszcze szansę wrócić do swoich rodzin albo zostać adoptowane?

– Każde dziecko ma swoją historię i trudno mówić o jednym scenariuszu. Mamy dzieci zgłoszone do ośrodka adopcyjnego, jednak są to najczęściej starsi wychowankowie. Niestety od dłuższego czasu nie znajdują się dla nich rodziny. To bardzo trudne, ponieważ dzieci pozostają w pewnym zawieszeniu. Wiedzą, że nie mają już rodziców, którzy mogliby się nimi zaopiekować, ale jednocześnie nikt nie zgłasza gotowości ich adopcji. Mamy również dzieci, których rodzice wciąż mają prawa rodzicielskie i starają się zmienić swoje życie. Podejmują działania, realizują zalecenia sądu i istnieje realna szansa, że kiedyś odzyskają swoje dzieci. Oczywiście są też sytuacje odwrotne, w których to rodzice nie robią nic, aby poprawić swoją sytuację. Najbardziej poruszają mnie historie dzieci, które czekają na rodzinę adopcyjną i nie mają nikogo. Mamy chłopca z zerówki, który od wielu miesięcy jest zgłoszony do adopcji, ale wciąż nie znalazła się dla niego rodzina. Po ludzku można powiedzieć, że jego szanse są niewielkie, ale wierzymy, że Pan Bóg ma swoje plany. Modlimy się za te dzieci i powierzamy je św. Józefowi oraz Matce Bożej, mając nadzieję, że dla każdego z nich przyjdzie właściwy czas.

Jak wygląda moment przyjęcia dziecka do domu dziecka? Czy może ono trafić tutaj z dnia na dzień?

– Tak, zdarzają się takie sytuacje. Trafiają do nas dzieci z interwencji, kiedy w domu dzieje się coś bardzo niepokojącego, na przykład rodzice są pod wpływem alkoholu i w związku z tym pojawia się zagrożenie dla bezpieczeństwa dziecka. Oczywiście każde przyjęcie odbywa się zgodnie z obowiązującymi procedurami i możliwościami placówki. Jeśli nie mamy wolnych miejsc, nie jesteśmy w stanie przyjąć kolejnego dziecka. W Legnicy działa jednak kilka domów dziecka i dzięki temu dzieci trafiają do różnych placówek lub rodzinnych form pieczy zastępczej. Zawsze po zwolnieniu miejsca zgłaszamy taką informację do MOPS-u. Wówczas kierowane jest do nas dziecko, które już wcześniej miało wydane postanowienie sądu i oczekiwało na umieszczenie w placówce.

fot. Karolina Binek/misyjne.pl

Dzieciom trudno odnaleźć się w nowym miejscu? Takim sytuacjom zapewne towarzyszy wiele różnych emocji.

– To zależy od dziecka. Są takie, które bardzo szybko odnajdują się w grupie. Od pierwszego dnia zaczynają bawić się z innymi, cieszą się zabawkami, pełną lodówką i tym, że wokół są rówieśnicy. Widać, że trafiają do zupełnie innego świata niż ten, który znały wcześniej. Są jednak również dzieci, które przez długi czas płaczą, tęsknią za domem i bardzo chcą wrócić do rodziców. To naturalne, bo nawet jeśli dom rodzinny był miejscem pełnym trudności, dla dziecka pozostaje jego domem. Zanim nowe dziecko do nas trafi, zawsze rozmawiam z pozostałymi wychowankami. Proszę ich, żeby dobrze je przyjęli, pokazali, że nie jest samo. Nasze dzieci bardzo dobrze pamiętają własne początki, dlatego potrafią okazać nowym kolegom i koleżankom dużo zrozumienia. W takich momentach ogromnym wsparciem są również psycholog i pedagog, którzy pomagają dzieciom przejść przez pierwszy, najtrudniejszy okres pobytu w placówce.

Dla wielu dzieci dom rodzinny, mimo trudnych doświadczeń, pozostaje miejscem, za którym tęsknią. Jak wygląda przeżywanie tej rozłąki?

– To prawda – nawet jeśli dziecko wychowywało się w bardzo trudnych warunkach, to właśnie tam jest jego punkt odniesienia. Bardzo często zdarza się, że jedziemy przez miasto, a dziecko mówi: „Ja tutaj mieszkam”. Nie mówi: „Mieszkałem”, tylko właśnie: „Mieszkam”, choć od kilku lat przebywa już u nas. To pokazuje, jak głęboko zakorzenione jest w nim poczucie, że tam jest jego dom. Dla dziecka utrata rodziców czy konieczność opuszczenia domu oznacza utratę fundamentu. Nawet jeśli dorośli zawiedli, dla dziecka nadal pozostają mamą i tatą. Tego nie da się po prostu wymazać. Z czasem część dzieci zaczyna dostrzegać, że sytuacja się nie zmienia. Niektóre przestają już myśleć o powrocie do domu i planują kolejne wakacje czy ferie z perspektywy pobytu w placówce. Widać, że powoli godzą się z rzeczywistością, choć nie dzieje się to z dnia na dzień. Są jednak również dzieci, które wciąż pytają: „Gdzie jest moja mama?”, „Dlaczego nie przychodzi?”. W takich sytuacjach staramy się mówić wyłącznie prawdę. Nie obiecujemy czegoś, czego nie jesteśmy pewni. Jeśli nie wiemy, gdzie jest mama, po prostu to mówimy. Dziecko z czasem samo potrafi poukładać sobie wiele rzeczy w głowie. Pamiętam chłopca, którego mama nagle przestała odwiedzać. Czasem zastanawiał się głośno, czy może trafiła do więzienia. Nie wiedzieliśmy, co się z nią dzieje. Nie chcieliśmy tworzyć historii ani składać mu jakichś obietnic. Mówiliśmy tylko, że być może kiedyś sam będzie miał okazję ją odnaleźć.

Wspomina Siostra, że rodzice mają szansę odzyskać swoje dzieci. Często się to udaje?

– Sąd określa konkretne działania, które rodzice powinni podjąć, aby poprawić swoją sytuację. Niektórzy naprawdę się starają, realizują wszystkie zalecenia i robią wszystko, by stworzyć dzieciom bezpieczny dom. Jednocześnie trudno jest jednoznacznie oceniać tych rodziców. Często sami mają za sobą bardzo trudne doświadczenia i są w pewnym sensie poturbowani przez życie. To oczywiście nie usprawiedliwia ich zaniedbań, ale pomaga zrozumieć, dlaczego czasem nie potrafią poradzić sobie z własnym życiem. Są jednak również tacy rodzice, którzy nie podejmują żadnych działań albo pojawiają się tylko od czasu do czasu, wprowadzając w życie dziecka jeszcze większy chaos. Zdarza się, że składają obietnice bez pokrycia albo próbują przekonywać dzieci, że to one są winne temu, iż znalazły się w domu dziecka. To chyba jedna z najtrudniejszych sytuacji, kiedy dziecko słyszy od najbliższych, że trafiło tutaj dlatego, że było niegrzeczne. Tymczasem to nie jest prawda. Dom dziecka nie jest miejscem dla niegrzecznych dzieci. Trafiają tutaj dzieci, których rodzice z różnych powodów nie byli w stanie zapewnić im właściwej opieki. Bardzo zależy nam na tym, żeby dzieci to zrozumiały i nie obwiniały się za sytuację, w której się znalazły.

fot. arch. siostry Teresy

Jak budować poczucie własnej wartości u dzieci, które często przez lata doświadczały odrzucenia?

– To nie jest coś, co można zrobić jedną rozmową. Takie poczucie buduje się bardzo powoli. Myślę, że bardzo ważna jest zwyczajna obecność dorosłego. Chodzi o to, żeby dziecko czuło się zauważone, żeby ktoś dostrzegał jego emocje i chciał poświęcić mu swój czas. Bardzo lubię spędzać z dziećmi czas indywidualnie. Umawiamy się na wspólne bieganie, wychodzimy z psem, gramy w gry planszowe albo po prostu rozmawiamy. To taki czas tylko dla jednego dziecka. Chciałabym, żeby miało poczucie, że jest na tyle ważne, iż dorosły chce być właśnie z nim. Nie wiem, kiedy to zaprocentuje. Być może dopiero za wiele lat. Mam jednak nadzieję, że kiedyś przypomną sobie, że był ktoś, kto chciał z nimi pobyć, porozmawiać czy pobawić się bez żadnego powodu. Wierzę, że właśnie takie doświadczenia pomagają budować przekonanie o własnej wartości. Ogromnym darem jest również to, że jako siostry mieszkamy w tym samym miejscu. Dzięki temu możemy po prostu być z dziećmi także poza godzinami naszej pracy. Wieczorem możemy wejść „na grupę”, pograć z nimi w planszówki, wyjść na spacer czy pobiegać po lesie. Dla dzieci takie zwyczajne chwile mają naprawdę wielkie znaczenie.

Jak wygląda codzienne życie w domu dziecka?

– W roku szkolnym dzień zaczyna się wcześnie. Dzieci wstają około 6.30, jedzą śniadanie i wychodzą do szkoły. Starsi samodzielnie dojeżdżają do swoich szkół, młodsze dzieci są odprowadzane do pobliskiej podstawówki. Kiedy starsi są na lekcjach, w domu zostają najmłodsze dzieci. To czas na wspieranie ich rozwoju, zabawę i różnego rodzaju zajęcia. Po powrocie ze szkoły odrabiane są lekcje, jest obiad, chwila odpoczynku i zajęcia popołudniowe. Dzieci uczą się, bawią na podwórku, starsi mogą wyjść na kilka godzin do miasta. Wieczorem wspólnie jedzą kolację, wykonują swoje obowiązki i chętni uczestniczą w modlitwie w kaplicy. Po godzinie dwudziestej młodsze dzieci przygotowują się już do snu. Dla starszych jest to często czas spokojnych rozmów, wspólnego oglądania filmu albo gry planszowej. To właśnie wtedy można porozmawiać o tym, jak minął dzień i po prostu pobyć razem.

>>> Głuche dzieci pytają, czy Pan Bóg zna język migowy [ROZMOWA]

Dzieci faktycznie traktują to miejsce jak swój dom?

– Bardzo nam na tym zależy. Dlatego mogą zapraszać do nas swoich kolegów i koleżanki. Oczywiście goście nie wchodzą do części mieszkalnej, ale mogą wspólnie spędzać czas na naszym terenie, wspólnie się bawić czy po prostu się spotkać. Cieszę się, że dzieci nie wstydzą się zapraszać tutaj swoich znajomych. To znak, że czują się bezpiecznie i nie postrzegają domu dziecka jako miejsca, którego trzeba się wstydzić. Wśród samych wychowanków również tworzą się silne więzi. Dzieci bardzo trzymają się razem, zwłaszcza podczas wyjazdów czy szkolnych wydarzeń. Czują się wtedy najbezpieczniej. Niestety często po opuszczeniu placówki te relacje stopniowo się rozluźniają. Wielu wychowankom trudno jest później utrzymywać trwałe przyjaźnie, choć z pewnością pamiętają ludzi, z którymi dorastali.

Jednym z największych wyzwań jest przygotowanie wychowanków do samodzielnego życia. Jak wygląda ten proces?

– To bardzo ważny etap naszej pracy. Nie chcemy, żeby młody człowiek opuszczał dom dziecka tylko z walizką w ręku. Staramy się przygotować go do codziennego życia, do podejmowania decyzji i odpowiedzialności za samego siebie. Uczymy dzieci zwyczajnych, codziennych czynności. Każdy ma swoje obowiązki, pomaga w utrzymaniu porządku, uczy się gotować, robić zakupy czy gospodarować pieniędzmi. Chcemy, żeby potrafiły odnaleźć się wtedy, gdy przyjdzie im żyć samodzielnie. Bardzo ważna jest również nauka odpowiedzialności za własną edukację. Zachęcamy dzieci, aby rozwijały swoje zainteresowania i zdobywały wykształcenie. Ogromną radością było dla nas to, że doczekaliśmy się pierwszego studenta. To pokazało wszystkim młodszym wychowankom, że naprawdę można iść dalej, rozwijać się i realizować swoje marzenia.

Po opuszczeniu placówki wychowankowie często odzywają się do Sióstr i utrzymują z Siostrami kontakt?

– Tak i bardzo się z tego cieszymy. Wielu z nich wraca do nas po latach. Odwiedzają nas przy różnych okazjach, pokazują swoje dzieci, opowiadają o pracy i swoim życiu. To zawsze bardzo wzruszające spotkania. Oczywiście nie wszystkie historie kończą się szczęśliwie. Są osoby, które po opuszczeniu domu dziecka wracają do środowisk, z których kiedyś zostały zabrane. Zdarza się, że powielają błędy swoich rodziców. To są dla nas bardzo trudne doświadczenia, bo każdy wychowawca chciałby wierzyć, że udało się uchronić dziecko przed takim losem. Jednocześnie są też historie, które dodają ogromnej nadziei. Byli wychowankowie zakładają rodziny, podejmują pracę, kończą studia i budują zupełnie inne życie niż to, którego sami doświadczyli jako dzieci. Właśnie takie spotkania pokazują, że warto każdego dnia podejmować ten wysiłek.

Dom dziecka kojarzy się przede wszystkim z trudnymi doświadczeniami. Ale domyślam się, że jest w nim również miejsce na świętowanie i zwyczajną dziecięcą radość.

– Oczywiście. Bardzo zależy nam na tym, żeby dzieci miały jak najwięcej dobrych wspomnień. Świętujemy urodziny, wspólnie przygotowujemy Boże Narodzenie i Wielkanoc. Organizujemy wyjazdy wakacyjne, ferie, ogniska i różnego rodzaju wycieczki. Chcemy, żeby dzieci doświadczały tego, czego doświadczają ich rówieśnicy wychowujący się w rodzinach. Bardzo często największą radość sprawiają im jednak zwyczajne chwile, takie jak wspólna gra planszowa, spacer, wyjście na lody czy rozmowa. To właśnie z takich drobnych wydarzeń buduje się poczucie bezpieczeństwa i domowej atmosfery.

Jaką rolę w codziennym życiu domu dziecka odgrywa wiara?

– Jesteśmy zgromadzeniem zakonnym, dlatego wiara jest czymś naturalnym w naszej codzienności. Nikogo jednak do niczego nie zmuszamy. Dzieci wiedzą, że w domu jest kaplica i że każdego dnia można się w niej modlić. Chętni uczestniczą we wspólnej modlitwie i we mszy świętej. Staramy się przede wszystkim dawać świadectwo własnym życiem. Myślę, że dzieci bardzo szybko wyczuwają autentyczność. Nie wystarczy mówić o wierze, ale trzeba nią żyć każdego dnia. Bardzo często powierzamy naszych wychowanków Panu Bogu. Modlimy się za nich, prosimy o dobre rodziny adopcyjne, o mądrość dla rodziców biologicznych i o siłę dla wszystkich, którzy uczestniczą w ich wychowaniu. Wierzę, że Pan Bóg prowadzi każde z tych dzieci, nawet jeśli ich historia jest bardzo trudna.

Co daje Siostrze siłę do tej posługi?

– Siłę daje mi przekonanie, że Pan Bóg postawił mnie na tym miejscu i ma plan nie tylko dla mnie ale i dla każdego naszego wychowanka. Każde dziecko jest niepowtarzalnym darem i ma ogromną wartość. Nawet jeśli jego historia zaczęła się bardzo trudno, nie oznacza to, że tak musi wyglądać całe jego życie. Ogromną radość sprawiają mi chwile, kiedy widzę, jak dzieci zaczynają wierzyć w siebie, otwierają się na innych i odzyskują uśmiech. To nie dzieje się od razu. Czasem potrzeba wielu miesięcy, a nawet lat, żeby zobaczyć owoce tej pracy. Mam też głębokie przekonanie, że w wychowaniu najważniejsza jest obecność. Dziecko przede wszystkim potrzebuje kogoś, kto będzie obok, poświęci mu czas, wysłucha i pokaże, że jest ważne. Właśnie tego staramy się uczyć każdego dnia i właśnie to chcemy dawać naszym wychowankom. 

Mimo całej włożonej w proces wychowania pracy, zdarza się, że wychowankowie po opuszczeniu domu dziecka wracają do środowiska, z którego kiedyś zostali zabrani?

– Niestety, zdarzają się takie sytuacje i są one dla nas bardzo bolesne. Mam przed oczami choćby dziewczynę, która po ukończeniu osiemnastego roku życia wróciła do swojej rodziny i bardzo szybko zaczęła żyć tak, jak funkcjonowało jej wcześniejsze środowisko. To trudne doświadczenia, ale pozostaje nadzieja i wiara, że kiedyś przyjdzie moment, w którym ci młodzi ludzie zobaczą, że można żyć inaczej. Że można założyć rodzinę, stworzyć dobry dom i normalnie funkcjonować. Jeszcze trudniejsze są sytuacje, gdy sąd decyduje o powrocie młodszego dziecka do rodziców, a po kilku miesiącach okazuje się, że rodzina ponownie nie poradziła sobie z obowiązkami i dziecko znów trafia do domu dziecka. Niedawno wrócił do nas chłopiec, który jesienią zeszłego roku mógł znów zamieszkać w domu rodzinnym. Po kilku miesiącach ponownie przekroczył próg naszej placówki. Dla psychiki dziecka to bardzo trudne doświadczenie.

Są jednak także historie, które kończą się szczęśliwie. Które z nich najbardziej zapadły Siostrze w pamięć?

– Największą radość sprawiają mi historie dzieci, które trafiają do kochających rodzin zastępczych lub adopcyjnych lub wracają do swoich środowisk i naprawdę dobrze sobie w nich radzą. Spotykamy je później na ulicy, słyszymy, że wszystko się ułożyło, że rodzice funkcjonują dobrze i potrafią zatroszczyć się o swoje dzieci. Takie chwile są dla mnie najpiękniejsze i pokazują, że warto podejmować ten wysiłek każdego dnia. Bardzo porusza mnie również historia chłopca, o której kiedyś usłyszałam. Jako małe dziecko mówił, że w przyszłości chciałby zostać śmieciarzem. Później trafił do rodziny zastępczej, w której zobaczył zupełnie inny świat i inne możliwości. Dziś zamierza studiować medycynę. Ta historia doskonale pokazuje, jak ogromny wpływ na dziecko ma środowisko, w którym dorasta, i jak wiele może się zmienić, kiedy ktoś uwierzy w jego możliwości. Jestem w Legnicy od roku jako dyrektorka, wcześniej pracowałam jako wychowawczyni, dlatego dziś patrzę na wiele spraw z nieco innej perspektywy. Nie doświadczyłam jeszcze spektakularnych adopcji, ale właśnie te historie dzieci, które znalazły bezpieczny są dla mnie największym źródłem radości i nadziei.

Jak to się stało, że dziś jest Siostra właśnie tutaj? To było Siostry marzenie, by pracować z dziećmi?

– To rzeczywiście dość niezwykła historia. Zawsze chciałam zostać archeologiem i nawet rozpoczęłam takie studia. Jednocześnie coraz mocniej dojrzewało we mnie pragnienie życia zakonnego. Ostatecznie uznałam jednak, że zanim wstąpię do zgromadzenia, chciałabym zdobyć wykształcenie, które będzie mogło się przydać w przyszłej posłudze. Wybrałam więc pedagogikę opiekuńczo-wychowawczą, myśląc przede wszystkim o pracy z osobami chorymi i z dziećmi z niepełnosprawnościami. Dopiero później zorientowałam się, że kierunek ten przygotowuje przede wszystkim do pracy z dziećmi i młodzieżą w placówkach opiekuńczo-wychowawczych. Kiedy przyszłam do zgromadzenia, bardzo nie chciałam pracować w domu dziecka. Kilka razy mówiłam o tym siostrze prowincjalnej. Trafiłam nawet do posługi na furcie we Wrocławiu, ale ostatecznie zostałam skierowana właśnie tutaj.  Dzisiaj jestem wdzięczna za te wszystkie doświadczenia. Widzę, że Pan Bóg poprowadził mnie drogą, której sama nigdy bym sobie nie wybrała. Myślę, że ogromne znaczenie miała również moja własna historia. Pochodzę z rodziny, w której był problem alkoholowy, dlatego dobrze wiem, z jakimi emocjami i doświadczeniami mogą mierzyć się dzieci dorastające w takim środowisku. Długo sama porządkowałam swoje życie, między innymi podczas terapii, i dopiero wtedy odkryłam, że to, co kiedyś wydawało się wyłącznie ciężarem, może stać się także darem dla innych. Dzisiaj widzę, że właśnie dzięki tym doświadczeniom mogę lepiej rozumieć naszych wychowanków. Wiem, że nawet bardzo trudny początek nie musi decydować o całym życiu człowieka. To daje mi ogromną nadzieję i pomaga każdego dnia patrzeć na dzieci z jeszcze większą wrażliwością.

Dzisiaj może Siostra powiedzieć, że jest szczęśliwa i spełniona?

– Dzisiaj mogę powiedzieć z pełnym przekonaniem, że jestem szczęśliwym człowiekiem. Dziękuję Panu Bogu za moje życie i nie zamieniłabym go na żadne inne.  

Można chyba stwierdzić, że w Legnicy odkryła Siostra swoje powołanie w powołaniu.

– Myślę, że z każdym rokiem odkrywam to coraz bardziej. Coraz częściej mam poczucie, że to nie jest po prostu moja praca. To mój styl życia i moja misja. Bardzo zależy mi na tym, żeby pokazywać dzieciom, że można być szczęśliwym dorosłym. Że można cieszyć się małymi rzeczami, śmiać się, biegać, puszczać bańki na festynie i po prostu cieszyć się życiem. Dzieci, które do nas trafiają, bardzo często mają w sobie przekonanie, że od najmłodszych lat muszą być odpowiedzialne i zachowywać się jak dorośli. Chciałabym zdjąć z nich ten ciężar i pozwolić im po prostu być dziećmi. Mam nadzieję, że kiedyś przypomną sobie dorosłego człowieka, który był szczęśliwy, potrafił się bawić i pokazywał im, że życie może wyglądać inaczej. Nie wiem, kiedy to zaprocentuje, ani też czy zaprocentuje u wszystkich. Ale jeśli choć jedno dziecko uwierzy dzięki temu, że może być szczęśliwe i może zbudować dobre życie, będzie to miało ogromny sens.

Google News
Bądź na bieżąco z Misyjne.pl!

Obserwuj misyjne.pl w Google News. Dodaj nas do ulubionych, aby nie przegapić najważniejszych treści z kraju i ze świata.

Czytałeś? Wesprzyj nas!

Działamy także dzięki Waszej pomocy. Wesprzyj działalność ewangelizacyjną naszej redakcji!

zł
Zobacz także
Wasze komentarze