Serce człowieka musi odkryć, że jest kochane [RECENZJA] 

W kinach można zobaczyć francuski film pt. „Najświętsze Serce. Jego panowaniu nie będzie końca”. Obraz ten wywołał we Francji dyskusję o miejscu wiary w życiu publicznym. Nic dziwnego, bo opowiada o kulcie Serca Jezusowego i porusza w społeczeństwie najczulsze struny. Bardzo podobał mi się ten obraz. 

Sobotnie popołudnie. Pojechaliśmy pięcioma autami z 25 siostrami werbistkami z Klasztoru Annuntiata w Raciborzu do kina. Myślałem, że pewnie będziemy tylko my i nikt więcej. Na miejscu okazało się, że czekają już tłumy. Oczywiście były siostry zakonny z innych zakonów, elżbietanki czy salezjanki, ale i całe rodziny z dziećmi, małżeństwa, mnóstwo ludzi. Żadne miejsce nie pozostało wolne. Po obejrzeniu filmu wróciliśmy do klasztoru. W aucie – rozmów o obejrzanym filmie nie było końca. Nie wszystkie siostry z klasztoru mogły udać się na seans, czekały więc z niecierpliwością, aż zdamy im relację z filmu. Mieliśmy o czym opowiadać. Wszystko przez seans filmu „Najświętsze Serce. Jego panowaniu nie będzie końca” (oryginału: „Sacré Cœur. Son règne n’a pas de fin”). 

>>> „Najświętsze Serce” w niemal 180 kinach. Film, który porusza serca w Wielkim Poście

Serce, które płonie 

Ponad 350 lat temu we Francji Chrystus objawił swoje Serce św. Małgorzacie Marii Alacoque. To doświadczenie dało początek dynamicznemu rozwojowi kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa. Stało się też inspiracją dla twórców filmu „Najświętsze Serce” („Sacré Coeur”). Obraz ten we Francji wywołał ogromną debatę o miejscu wiary w przestrzeni publicznej. W niektórych środowiskach spotkał się z ostrą krytyką, a nawet z próbami o ograniczenie jego emisji. 

Film wychodzi od teologicznego rdzenia chrześcijaństwa. Najświętsze Serce nie jest tu dewocyjnym symbolem, lecz znakiem miłości Boga objawionej w tajemnicy wcielenia i odkupienia. Chrystus, którego Serce zostało przebite na krzyżu, objawia miłość radykalną, bezwarunkową, zdolną wejść w najciemniejsze doświadczenia człowieka. 

Twórcy nie zatrzymują się na historii z XVII wieku. Objawienia św. Małgorzaty Marii Alacoque zostają ukazane jako punkt wyjścia do opowieści o współczesności. Kamera podąża za ludźmi, którzy mierzą się z samotnością, wypaleniem, utratą sensu życia. To problemy dobrze znane zachodnim społeczeństwom, także dzisiejszej Francji. 

>>> „Misyjne Drogi”: Polki w sercu Amazonii

Świadectwo zamiast moralizowania 

Struktura filmu „Najświętsze Serce” opiera się na przeplatających się ze sobą scenach fabularyzowanych i autentycznych świadectwach. To zabieg ryzykowny, ale w tym przypadku skuteczny. Historie bohaterów nie są jedynie zobrazowaniem prawd teologicznych. Są zapisem konkretnych dramatów i decyzji. 

Najmocniejszy wątek dotyczy odkrycia relacji z Bogiem jako odpowiedzi na rozpad tożsamości. W świecie, który oferuje szybkie rozwiązania i powierzchowne terapie, francuski film w reżyserii Sabriny i Stevena Gunnellów proponuje coś radykalnie odmiennego. Relację z Tym, który pierwszy umiłował człowieka. 

Nie jest to przekaz agresywny ani polemiczny. Twórcy unikają tonu konfrontacji. A jednak sam fakt publicznego mówienia o wierze, jako o realnej odpowiedzi na kryzys współczesności, okazał się dla części opinii publicznej nie do przyjęcia. 

Artystyczna strona opowieści 

Na uwagę zasługuje warstwa wizualna. Starannie skomponowane kadry, gra światła w przestrzeniach sakralnych, oszczędna, lecz sugestywna muzyka. Wszystko to buduje klimat skupienia. Film nie przytłacza nadmiarem efektów. Pozwala wybrzmieć słowu i ciszy. 

Dzięki temu „Najświętsze Serce” trafia zarówno do osób głęboko wierzących, jak i do tych, którzy pozostają na progu Kościoła. To nie jest produkcja zamknięta w religijnej niszy. To propozycja rozmowy o tym, czy człowiek rzeczywiście może żyć tak, jakby nie był kochany. 

>>> Nie czekaj na znak od Boga, by podjąć decyzję [FELIETON]

Fabuła bez uproszczeń 

„Sacré Coeur” opowiada historię bohatera stojącego wobec kryzysu wiary i relacji. Reżyserzy nie budują dramaturgii na spektakularnych zwrotach akcji, lecz na napięciu wewnętrznym. Kamera długo zatrzymuje się na twarzach, milczeniu, niedopowiedzeniu. To film, który wymaga cierpliwości, ale wynagradza ją subtelnością. 

Religijność nie jest tu dekoracją. Msza święta, modlitwa, znak krzyża czy obecność świątyni nie pełnią roli folkloru. Religijność jest tu przestrzenią realnego zmagania. W tym sensie obraz szuka odpowiedzi na poważne pytanie: czy wiara jest jeszcze żywym odniesieniem w świecie zdominowanym przez indywidualizm i emocjonalną niestabilność? 

Teologiczna głębia 

Najciekawszym wymiarem filmu jest jego wymowa antropologiczna. Najświętsze Serce nie zostaje sprowadzone do sentymentalnego wizerunku, lecz do znaku miłości, która kosztuje. Serce przebite, a więc zranione, nie przestaje kochać. W tej perspektywie cierpienie nie jest bezsensem, lecz przestrzenią oczyszczenia. 

Film subtelnie przypomina prawdę, którą papież Pius XII podkreślał w encyklice Haurietis aquas: kult Serca Jezusowego prowadzi do kontemplacji tajemnicy wcielenia i odkupienia. To nie prywatna dewocja, lecz droga ku zrozumieniu tego, jak bardzo Bóg wszedł w ludzką historię. 

>>> Skupić się na tym, co dobrego mogę zrobić [FELIETON]

Dlaczego budzi emocje 

Reakcje środowisk antyreligijnych pokazują, że francuski film dotknął czułego punktu. W społeczeństwie przywiązanym do laickości każda wyrazista manifestacja chrześcijańskiej tożsamości bywa postrzegana jako prowokacja. Tymczasem „Najświętsze Serce” nie domaga się przywilejów. Przypomina jedynie o prawie do publicznego świadectwa. 

To obraz, który nie ogranicza się do religijnej ilustracji. Jest próbą odpowiedzi na realny kryzys sensu. Dlatego można go odczytać jako formę duchowej pomocy. Nie zastąpi sakramentów ani osobistej decyzji wiary, ale może stać się impulsem. 

Zachwyciła mnie swoją grą aktorską Julia Budria. W filmie wciela się w św.  Małgorzatę Marie Alacoque. Przepięknie zagrała, zwłaszcza podczas scen spotkań Małgorzaty z Jezusem.  

Ten film mnie autentycznie poruszył. Piękne zdjęcia oraz poruszające świadectwa. Polecam każdemu. W świecie zmęczonym hałasem i ideologicznymi sporami obraz Sabriny i Stevena Gunnellów przypomina prostą prawdę: serce człowieka pozostaje niespokojne, dopóki nie odkryje, że jest kochane. Właśnie o tym jest ta opowieść. 

Zobacz także