słowo do Słowa, 28 kwietnia 2026

Z Ewangelii wg św. Jana: Obchodzono w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia Świątyni. Było to w zimie. Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona. Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: „Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie!”. Rzekł do nich Jezus: „Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie. Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec. Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną, a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki. Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca. Ja i Ojciec jedno jesteśmy”. 

Niektórzy myślą, że najważniejsze są słowa. Muszą wszystko usłyszeć. Są ślepi na to, co dzieje się wokół. A gdyby otworzyli swoje oczy, to nie potrzebowaliby już żadnych słów. Bo słowa czy deklaracje same w sobie nic nie znaczą. Ważniejsze są czyny. To próbował wyjaśnić w świątyni Jezus. I tak jest też w naszej codzienności. Słowa „kocham cię” są ważne – ale tylko wtedy, gdy poparte są konkretnymi działaniami. Bo jeśli ktoś kocha – to nie krzywdzi drugiej osoby fizycznie, psychicznie, ekonomicznie, seksualnie. Jeśli ktoś kocha – to jest troskliwy, czuły, opiekuńczy, wyrozumiały. Zrobi kanapkę, zabierze na spacer, przykryje kołdrą lub kocem. Takie gesty znaczą znacznie więcej niż powtarzane sto razy dziennie „kocham cię”. 

Zobacz także