Dzień Ojca – święto, które wymyśliła amerykanka, w Polsce obchodzimy od 61 lat

Dzień Ojca w Polsce obchodzimy 23 czerwca. To data stała, w odróżnieniu od wielu krajów, gdzie święto przypada na konkretną niedzielę miesiąca. W polskim kalendarzu pojawiło się stosunkowo późno, bo dopiero w 1965 r. Nie ma rangi dnia wolnego od pracy, ale na stałe weszło do rodzinnego rytmu czerwca.

Za początki polskiego Dnia Ojca uznaje się inicjatywę łódzkiego „Expressu Ilustrowanego”. Według materiałów Archiwum Państwowego w Lublinie dziennikarze zapytali poetę Jana Sztaudyngera, czy takie święto ma sens i jaką datę warto byłoby dla niego przyjąć. Sztaudynger pomysł poparł, wskazując właśnie 23 czerwca. Od tamtej pory tego dnia dzieci składają ojcom życzenia, wręczają laurki, drobne prezenty albo po prostu przypominają im, że ich codzienna obecność ma znaczenie.

Sama idea Dnia Ojca przyszła do Europy ze Stanów Zjednoczonych. Za twórczynię współczesnego święta uznaje się Sonorę Smart Dodd ze Spokane w stanie Waszyngton. Chciała ona uhonorować swojego ojca, weterana wojny secesyjnej, który po śmierci żony sam wychowywał dzieci. Pierwsze obchody odbyły się lokalnie 19 czerwca 1910 r. Na ogólnokrajowe uznanie trzeba było jednak długo czekać. Dopiero w 1972 r. prezydent Richard Nixon oficjalnie ustanowił Dzień Ojca w USA.

>>> Badania: rodzice częściej niż ich dzieci używają smartfonów podczas wspólnych posiłków

W innych krajach święto ojców ma różne daty i akcenty. W Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Kanadzie czy Francji najczęściej obchodzi się je w trzecią niedzielę czerwca. W Hiszpanii, Portugalii i we Włoszech Dzień Ojca przypada 19 marca, czyli w uroczystość św. Józefa, opiekuna Jezusa i patrona ojców. Ten wybór dobrze pokazuje, że w części krajów o tradycji katolickiej ojcostwo łączono nie tylko z więzią rodzinną, ale też z odpowiedzialnością, opieką i cichą wiernością.

Choć zwyczaje są różne, sens pozostaje podobny: tego dnia ojcowie mogą usłyszeć proste „dziękuję”. Za obecność, odpowiedzialność, troskę i codzienność, która najczęściej nie trafia na pierwsze strony gazet, ale buduje dom bardziej niż wielkie słowa.

Zobacz także